Για τα γεγονότα στο Αφγανιστάν.

 Άν θέλει κάποιος να παρακάμψει τις επιφανειακές αναλύσεις που κυκλοφορούν δώθε - κείθε και να αποκτήσει μια σφαιρική εικόνα τόσο ως προς τα γεγονότα όσο και ώς πρός τα αίτιά τους αλλά και να αποκτήσει ένα εργαλείο ανάγνωσης της παγκόσμιας ιστορίας, προτείνω τα παρακάτω:

1. Ένα κείμενο του Παναγή Βουρλούμη που δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» και περιγράφει ένα ταξίδι του στο Αφγανιστάν το 1960.

https://www.kathimerini.gr/world/561478264/afganistan-1960/

2. Τα κείμενα (σε 4 συνέχειες - εδώ θα βρείτε τα link για τίς δύο πρώτες) της Σώτης Τριανταφύλλου όπου με τον δικό της μοναδικό τρόπο γραφής, περιγράφει και σχολιάζει τις εξελίξεις στην περιοχή, και όχι μόνο στην περιοχή, τα τελευταία 30 - 40 χρόνια.

https://www.athensvoice.gr/world/727010_afganistan-pos-ftasame-sti-sovietiki-epemvasi-toy-1979 

https://www.athensvoice.gr/world/727253_afganistan-ti-synevi-stis-dekaeties-1980-kai-1990 

3. Τις δημοσιεύσεις της Μαριάννας Κορομηλά, της Πολιτιστικής Εταιρείας Πανόραμα που αναφέρονται στην ιστορική εξέλιξη της περιοχής από τους αρχαίους χρόνους ώς τους νεότερους. Πληροφορίες πολύτιμες που δύσκολα εντοπίζονται τόσο πλήρεις και συμπυκνωμένες. Δυστυχώς αυτά υπάρχουν δημοσιευμένα μόνο στο facebook οι οποίες όμως εύκολα εντοπίζονται άν αναζητηθεί η Πολιτιστική Εταιρεία Πανόραμα.

emoticons

Ο καθηγητής Βασίλης Γούναρης δημοσίευσε στην Καθημερινή της περασμένης Κυριακής αυτό το άρθρο:

https://www.kathimerini.gr/opinion/561429961/anotati-ekpaideysi-choris-glossiki-eparkeia/

Είναι αλήθεια ανατριχιαστικό το συμπέρασμα του καθηγητή: «...μόλις αποχωρήσει και η τελευταία γενιά που αντιλαμβάνεται τον γλωσσικό αναλφαβητισμό ώς μειονέκτημα. Οι επόμενες θα θρηνήσουν με emoticons.»

Η επικοινωνία των ανθρώπων της παλαιολιθικής εποχής, όπως μαρτυρούν οι αρχαιολόγοι, γινόταν με εικονίδια. Με emoticons δηλαδή.

Ο πολιτισμός αναπτύχθηκε μόνο μετά την ανακάλυψη της γραφής, και κυρίως λόγω αυτής.

Η διακίνηση των ιδεών, η ανάπτυξη της τεχνολογίας, όλα στηρίζονται στη γραφή.

Ποιά η μοίρα των τεχνών, της λογοτεχνίας, της Ψυχαγωγίας δηλαδή  με την αρχική και ακριβή έννοια του όρου;

Η αρχή της «ήσσονος προσπάθειας» δέν είναι ελληνική ιδιαιτερότητα. Είναι εγγενής ιδιότητα του ανθρώπου η οποία αναπτύσσεται όσο δέν συναντά αντίρροπες δυνάμεις.

Θα επιστρέψουμε λοιπόν στην παλαιολιθική εποχή;;

Το διάσημο πανεπιστήμιο του Πρίνστον, υποβάθμισε (σε επίπεδο κατάργησης) τίς ελληνικές και λατινικές σπουδές στον βωμό της προσέλκυσης φοιτητών που δέν έχουν όρεξη να κουραστούν πολύ.

Θέλουν δηλαδή να αποκτήσουν γρήγορα ωφέλιμη γνώση που ζητά η «αγορά».

Είναι αποκαρδιωτικό να ακούς σοβαρούς καθηγητές να συνηγορούν στην μείωση της γνώσης.

Έγραφε τίς προάλλες ο Νίκος Μαραντζίδης με αφορμή το μέτρο καθορισμού μιάς κάποιας βάσης για την εισαγωγή στα ΑΕΙ, ότι «...οι φοιτητές μας εφ’ όσον ήταν ικανοί να μπούν είναι ικανοί και να βγούν από το πανεπιστήμιο.»

Μα η εισαγωγή με βαθμό δύο (2), δηλαδή επί της ουσίας με λευκή κόλα, συνιστά ικανότητα;;

Έλεος κ. καθηγητά!

Σημερινοί διπλωματούχοι μηχανικοί ανωτάτης εκπαιδεύσεως αδυνατούν να διαβάσουν και να κατανοήσουν ένα νομοθέτημα της δεκαετίας του 60. Ας μήν πώ τί γίνεται με τα διατάγματα του ’20 και του ’30...

Αδυνατούν να συντάξουν ένα κείμενο μισής σελίδας για να εκφράσουν σωστά και με σαφήνεια μιά σκέψη, μιά άποψη, ή και μιά απλή τεχνική έκθεση.

Αλλά δέστε και κείμενα νόμων και διαταγμάτων που εκδίδονται σήμερα. Κακή σύνταξη που αδυνατεί να αποδώσει το νόημα της διάταξης, ακόμη και ορθογραφικά λάθη.

Προφανής ο λόγος: Τα στελέχη της σημερινής διοίκησης είναι ο καρπός της παιδείας της μεταπολίτευσης, του συνθήματος «όχι στα ματωμένα γραπτά».

Φαντάζομαι τους καρπούς της σημερινής παιδείας των emoticons μετά 40 ή 50 χρόνια.

Ευτυχώς δέν θα ζώ.

Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και άλλες ιστορίες...

Επειδή έχω δεχθεί μηνύματα από φίλους που αναρωτιούνται για την «απουσία» μου από τις σελίδες του fb, έχω να πώ, αφού πρώτα τους ευχαριστήσω θερμά για το ενδιαφέρον, οτι η απουσία μου έχει σχέση με την αμφισβήτηση του τρόπου λειτουργίας των αποκαλούμενων Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης (ΜΚΔ).         

Όμως, επειδή τα προβλήματα δέν αντιμετωπίζονται ούτε με την απόκρυψή τους ούτε με την διαγραφή τους, κρίνω τελικώς θετικά την συμμετοχή και αρνητικά την αποχή.

Εξ' άλλου πώς μπορείς ν' αλλάξεις κάτι άν δέν συμμετέχεις στις διαδικασίες του.
Αυτά τα διδάσκει η Ιστορία...

Αφορμή της έντονης αμφισβήτησης ήταν ο αποκλεισμός του Τράμπ.

Προσέξτε το ανακόλουθο:

Τα ΜΚΔ προβάλλοντας τα τρόλ και τους ψεκασμένους ανεξέλεγκτα, βοηθούν τον Τράμπ να εκλεγεί.
Μετά, βλέποντας αυτόν τον απίθανο κλόουν στην εξουσία, αντί να αποκλείσουν τα τρόλ και τους ψεκασμένους που ήταν ο μοχλός της ανάδειξης του Τράμπ, αποκλείουν τον Τράμπ και αφήνουν τα τρόλ και τους ψεκασμένους σε ετοιμότητα για την ανάδειξη του νέου Τράμπ.

Τα ζητήματα που αναδείχθηκαν με την λειτουργία των ΜΚΔ και προβληματίζουν είναι πάρα πολλά:

Διαδικτυακό bullying, δολοφονίες χαρακτήρων, ανάδειξη τύπων όπως ο Τράμπ ή κομμάτων όπως ο Σύριζα, χειραγώγηση όχλου, πανδημία covid19, αλλά και Γλυκά Νερά είναι όλα κρίκοι της ίδιας αλυσίδας.

Λένε πολλοί οτι το twitter καλώς διέγραψε τον Τράμπ γιατί δέν ακολουθούσε τους κανόνες συμμετοχής στο συγκεκριμένο ΜΚΔ.

Είναι όμως αυτό αρκετό για να επαναπαυθούμε;

Σήμερα είναι ο Τράμπ. Αύριο ενδεχομένως ποιός;;

Είναι βέβαια το twitter μια ιδιωτική επιχείρηση αλλά η συμβολή του στον δημόσιο χώρο είναι πολύ ιδιαίτερη.

Η εμφάνιση νέων μέσων απαιτεί αναθεώρηση του εκάστοτε ισχύοντος νομικού πλαισίου. Η βιομηχανική επανάσταση απαίτησε την επαναδιατύπωση πολλών κανόνων του αστικού δικαίου. Είναι προφανές οτι η έλευση της ρομποτικής και της artificial intelligence (τεχνητής νοημοσύνης) θα απαιτήσει οπωσδήποτε πολλές αλλαγές νομοθεσίας.

Όταν ο CEO κάθε Μέσου Κοινωνικής Δικτύωσης αποφασίζει τί θα κόψει και τί θ' αφήσει, η δημοκρατία έχει πρόβλημα.

Για αρχή, υιοθετώ απολύτως και απερίφραστα την άποψη του Σταύρου Θεοδωράκη που εξέφρασε πρίν λίγες μέρες στο κανάλι open:

Να σταματήσει η ανωνυμία στο διαδίκτυο.

Το ζήτημα είναι πολύ σπουδαίο και θα τα ξαναπούμε....

Παραλειπόμενα Γλυκών Νερών

 Τί είναι Δημοκρατία;

Δημοκρατία είναι όταν η ομολογία του εγκληματία στην Ασφάλεια δέν αμφισβητείται από κανέναν ώς προϊόν βίας ή βασανισμών.

Δέν είναι ούτε δεδομένο ούτε ισχύει παγκοσμίως.

Αυτό πρέπει να το μάθουν καλά οι ανιστόρητοι οπαδοί του συνθήματος «Η χούντα δέν έπεσε το 73».

(Εκτός άν με το σύνθημα αυτό εκφράζουν ένα ειδικού τύπου χιούμορ, αφού είναι αληθές οτι η χούντα δέν έπεσε το 73. Το 74 έπεσε.)

Λογοκρισία: Από πού κινδυνεύουμε...

Γράφει μεταξύ άλλων ο Αντώνης Πανούτσος στο Protagon, στίς 15/2/21:

 Όσο και αν βολεύει την αντιπολίτευση, ο κίνδυνος σήμερα δεν είναι η κρατική λογοκρισία. Ο κίνδυνος είναι ο Χρήστος Παππάς της Χρυσής Αυγής που θα στείλει στο δικαστήριο τον Γέροντα Παστίτσιο για ύβρι και ειρωνεία «στην ιερή μορφή της Ελληνορθοδοξίας, τον Γέροντα Παΐσιο» και ο Παναγιώτης Δημητράς που θα μηνύσει την Σώτη Τριανταφύλλου για παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου. ....

... Για τον κόσμο όμως που εκφράζεται δημόσια ο κίνδυνος είναι αλλού. Στην πληθώρα των ΔΕΝ της κοινοτικής οδηγίας που μαζί με ένα «ιδίως» αφήνει περιθώρια στους απανταχού Δημητράδες για να τρέχουν όποιον δεν γουστάρουν στα δικαστήρια. Με την αυτολογοκρισία να είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος όλων. Γιατί, από την στιγμή που ένας αρχίσει να σκέφτεται αν αυτό θα προσβάλει αυτούς και το άλλο τους άλλους, θα καταλήξει να γράφει πιλάφια ή ανέκδοτα με τον Τοτό. Μόνο με λέξεις που αρχίζουν από «ν».

https://www.protagon.gr/apopseis/i-logokrisia-o-totos-kai-to-anekdoto-me-ton-nano-44342226865

Στάλιν, ο καλός πατερούλης...

Από την επιφυλλίδα του Ηλία Μαγκλίνη, στην Καθημερινή της Κυριακής, 14-02-2021:

Η απάντηση του Στάλιν στην κόρη του Σβετλάνα, όταν αυτή του εξομολογείται τον έρωτά της για τον Κάπλερ, ήταν: «Κοίτα πως είσαι. Ποιός θα σε ήθελε;»

Αναρωτιέμαι, γράφει ο Η. Μαγκλίνης, γιατί πάνω από τους επιβεβλημένους λιμούς στην Ουκρανία, πάνω από τις δίκες της Μόσχας, τις χιλιάδες εκτελέσεις και τα αρχιπέλαγα των γκουλάγκ, αυτή η κουβέντα ενός πατέρα προς την ερωτευμένη κόρη του μου μοιάζει το πιο σκληρό απ' όλα;

Απάντηση στον Καθηγητή Νίκο Μαραντζίδη

https://www.kathimerini.gr/opinion/561255751/ethismenoi-ston-laikismo-kai-stin-agnoia/

Αντιπαρέρχομαι τον επίλογο του άρθρου του κ. Ν. Μαραντζίδη στην "Κ" της Κυριακής, 7/2/2021, οτι δηλαδή "...το εκκρεμές έχει κινηθεί δεξιά... ...αλλά δέν είναι ανάγκη να γίνουμε και Πολωνία", διότι διάλογος υπό την επήρεια ιδεοληψιών δέν υφίσταται και άν επιχειρηθεί δέν οδηγεί πουθενά.

Για το πρώτο επιχείρημα του κ. Ν.Μ. οτι δηλαδή οι σημερινοί φοιτητές δέν είναι ταραξίες και καταληψίες αλλά είναι ευγενείς, σοβαροί υπερβολικά υπάκουοι, άν και δέν διαθέτω προσωπική εμπειρία για την σημερινή εικόνα, αναρωτιέμαι πώς γίνεται με τόσο ευγενείς φοιτητές οι πανεπιστημιακοί χώροι να παρουσιάζουν το γνωστό χάλι. Άν η απάντηση είναι οτι αυτό παράγεται από μιά μικρή μειοψηφία φοιτητών ή και εξωπανεπιστημιακών, τότε νά ένας καλός λόγος για την ανάγκη αστυνόμευσης. Οι ευγενείς, σοβαροί και υπερβολικά υπάκουοι φοιτητές δέν θα έχουν τίποτα να φοβηθούν. Αντιθέτως.

Λέει ο κ. Μαραντζίδης οτι αυτό που χρειάζεται το πανεπιστήμιο είναι πόροι και ελευθερία. Ως πρός την ελευθερία που χρειάζεται δέν αναφέρει κάτι συγκεκριμένο, κάτι περισσότερο προσδιοριστικό. Αναφέρεται άραγε στην ελευθερία του λόγου όπως αυτή νοείται από (μικρή) μερίδα φοιτητών που λογοκρίνει ομιλητές και καθηγητές κατά το δοκούν και δια της βίας; Κάτι σάν "αστυνομία γνώμης" δηλαδή; Ελπίζω οτι δέν αναφέρεται σ' αυτήν.

Καθ' ό,τι τώρα αφορά τους ζητούμενους πόρους, που καθώς φαίνεται εκεί εντοπίζεται και ο κορμός του άρθρου, αναφέρει οτι έχουμε υπερβολικό αριθμό φοιτητών και μικρό αριθμό διδακτικού προσωπικού.  Καθώς όμως δέν κάνει καμιά αναφορά στα άλλα σκέλη του νομοσχεδίου (βάση εισαγωγής, αιώνιοι φοιτητές) που σκοπούν στη μείωση των φοιτητών, αφήνει να εννοηθεί οτι καλώς εισέρχονται στα πανεπιστήμια σχεδόν με λευκή κόλα και καλώς μπορούν να συνεχίζουν τις σπουδές τους ανενόχλητοι ως την σύνταξη.

Αναρωτιέμαι μετά απ' αυτό άν έχει σταθμίσει το μακροπρόθεσμο εθνικό κόστος αυτής της πρακτικής, δηλαδή της παραγωγής ειδικών επιστημόνων  υπερπολλαπλάσιων των όσων χρειάζεται η χώρα.

Το βιώνουμε αυτό σήμερα.

Είμαστε πρώτοι και με διαφορά σε αναλογία, πχ μηχανικών ή δικηγόρων ανά χίλιους κατοίκους σε ολόκληρη της ΕΕ και τις ΗΠΑ, ίσως και παγκοσμίως.

Η ανεργία αυτών των κλάδων έχει συνέπεια την νομοθέτηση αχρείαστων διαδικασιών εμπλοκής των ειδικοτήτων αυτών σε αδειοδοτήσεις, μεταβιβάσεις κλπ με μοναδικό ουσιαστικό λόγο την μερική έστω απασχόληση του υπερβάλλοντος αυτού πλήθους πανεπιστημιακών αποφοίτων που καθιστά όμως τις διαδικασίες χρονοβόρες, αβέβαιες, δαπανηρές και πολλάκις επισφαλείς. Το αποτέλεσμα είναι καίριες μεταρρυθμίσεις όπως αυτή στην απονομή δικαιοσύνης και στίς μεταβιβάσεις ακινήτων που θα μπορούσαν να προωθήσουν επενδύσεις, να αδυνατούν να γίνουν.

Εδώ πρέπει να προσθέσουμε το εθνικό κόστος της υπερπαραγωγής των ειδικών αυτών που προέρχεται τόσο από το κόστος των σπουδών όσο και από το κόστος της αποχής από την αγορά εργασίας πρίν το 25ο ενίοτε και το 30ο έτος της ηλικίας. Βάλτε εδώ και το κόστος που προκύπτει από το λεγόμενο brain drain, μιά επένδυση δηλαδή που ενώ πληρώνει η χώρα μας, η απόσβεσή της γίνεται σε άλλες χώρες. (Έτσι για να αλαφρύνουμε λίγο, αυτό θυμίζει τον τρόπο που πολλοί έλληνες της Αιγύπτου μπόρεσαν να "βγάλουν" τα χρήματά τους έξω μετά την εθνικοποίηση του Νάσερ. Γύριζαν εκεί κινηματογραφικές ταινίες ελληνικού ενδιαφέροντος πληρώνοντας εκεί τα κόστη, ενώ τα έσοδα εισπράττονταν εδώ από την προβολή των ταινιών...).

Τώρα, άν οι πρυτάνεις είναι "βαρεμένοι" και εργάζονται σκληρά με αυταπάρνηση άνευ αντιστοίχου αμοιβής, δέν το γνωρίζω.

Αυτό που γνωρίζω είναι οτι η απεχθέστατη εικόνα που παρουσιάζει σήμερα ο πανεπιστημιακό χώρος είναι το αποτέλεσμα του έργου τους εδώ και 40 τόσα χρόνια που είχαν την αποκλειστική ευθύνη της φύλαξης.

Όπως έγραψε και ο Πάσχος Μανδραβέλης, εμετρήθησαν, εζυγίσθησαν και εβρέθησαν ελλιπείς.

ΥΓ1: Αυταπάτες διανοουμένων, η Ιστορία έχει πολλές καταγράψει.

ΥΓ2: Οι πρυτάνεις κρίνονται και αυτοί. Δέν βρίσκονται στο απυρόβλητο λόγω της θεσμικής τους θέσεως. Πρυτάνεις, υπήρχαν και επί χούντας.

ΥΓ3: Μερικές, ελάχιστες, στιγμές των ευγενών και υπερβολικά υπάκουων φοιτητών:

• Φοιτητές εμποδίζουν άλλους φοιτητές να δώσουν εξετάσεις (Σεπτ. 2011)
• Φοιτητές εμποδίζουν καθηγητές να ψηφίσουν ((Νοε. 2012)
• Φοιτητές εμποδίζουν καθηγητές να κάνουν μάθημα (Δεκ. 2013)
• Φοιτητές απαγορεύουν στον πρύτανη να μιλήσει (Αύγ. 2014)
• Φοιτητές απαγορεύουν και εμποδίζουν καθηγητή να παραδώσει (Ιούν. 2017)
• Φοιτητές εμποδίζουν την έξοδο καθηγητών από την αίθουσα (Δεκ. 2018)
• Φοιτητές προπηλακίζουν καθηγητή του ΑΠΘ (Μάρτ. 2020)