Ατομική ευθύνη και όχλος

Ο φόνος του Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό αποτέλεσε ορόσημο των ανά την χώρα «επαναστατών». Η μνήμη του τιμάται κατ’ έτος ενώ πολλοί οδοί ανά την επικράτεια έχουν λάβει το όνομά του. Ο θύτης, εν προκειμένω ο αστυνομικός, τιμωρήθηκε όπως ορίζουν οι νόμοι.
Στην τράπεζα ΜΑΡΦΙΝ φονεύθηκαν τρείς άνθρωποι. Τα ονόματά τους κανείς δεν τα θυμάται. Καμία οδός δεν φέρει το όνομά τους. Οι θύτες δέν τιμωρήθηκαν.

Ποιοί όμως ήταν οι θύτες;

Αυτοί που έριξαν τα μπιτόνια με την βενζίνη; Αυτοί που ούρλιαζαν "κάψτε τους"; ή αυτοί που εμπόδιζαν τα πυροσβεστικά να πλησιάσουν;

Ή μήπως όλοι οι παραπάνω, δηλαδή ο όχλος.

Ο όχλος είναι ικανός για τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Η αίσθηση της κρυμμένης ταυτότητας μειώνει το αίσθημα της προσωπικής ευθύνης, ενώ η λογική υποχωρεί και κυριαρχούν τα πρωτόγονα ένστικτα.

Μένει δε πάντα ατιμώρητος αφού δέν εκπροσωπείται από συγκεκριμένο άτομο.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς, ποιός είναι ο μεγάλος κίνδυνος;

Η παρανομία ενός συγκεκριμένου ατόμου, θεσμικού ή μή, ή η παρανομία του απρόσωπου όχλου;

Τα εγκλήματα του όχλου χάνονται στα βάθη της Ιστορίας μέχρι τις μέρες μας.

Πάντα ατιμώρητα.

Δέν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι χωρίς υποκίνηση όχλος δέν υπάρχει.

Όπως δέν υπάρχει κύμα χωρίς αέρα.

Από τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους τού "άρον άρον σταύρωσον αυτόν" μέχρι τους σύγχρονους, δήθεν αντισυστημικούς πολιτικούς των "κρεμάλων".