Γιατί ευημερούν οι αριθμοί και δυστυχούν οι άνθρωποι...

Η ακρίβεια, το κόστος ζωής γενικά είναι ένα θέμα που απασχολεί όλη την Ευρώπη. Συνηθίζουμε εδώ στην Ελλάδα, να κάνουμε συγκρίσεις με βάση τους μισθούς αφ’ ενός και τα ενοίκια ή το κόστος διαφόρων αγαθών αφ’ εταίρου.
Είναι αλήθεια ότι ο λόγος του κόστους ζωής πρός τους μισθούς στη χώρα μας δέν είναι και από τους καλύτερους.
Όπως βλέπουμε (*), οι διαφορές υπάρχουν, είναι χαρακτηριστικές και σημαντικές, αλλά δεν είναι χαώδεις.
Τί συμβαίνει όμως και ενώ οι «αριθμοί ευημερούν οι άνθρωποι δυστυχούν;»
Αυτό νομίζω συμβαίνει γιατί κανείς δεν φαίνεται να λαμβάνει υπ’ όψιν του στίς συγκρίσεις την απουσία υποδομών που βιώνει ο κάτοικος των Αθηνών έναντι αυτού των άλλων πόλεων.
Στο Λονδίνο, στο Παρίσι και αλλού δέν χρειάζεται κανείς εργαζόμενος να χρησιμοποιεί το αυτοκίνητό του για να πάει στη δουλειά του. Πολλοί μάλιστα δεν διαθέτουν κάν ΙΧ αυτοκίνητο γιατί δεν το χρειάζονται αφού μπορούν να μετακινηθούν εύκολα και φθηνά παντού εντός της πόλης τους αλλά και εντός της χώρας με τα Μαζικά Μέσα Μεταφοράς.

Ούτε σπαταλάνε απίστευτα πολλές ώρες σε μπλοκαρισμένους δρόμους ή ψάχνοντας να παρκάρουν.
Άν λοιπόν συνυπολογίσουμε το κόστος χρήσης του ιδιωτικού αυτοκινήτου που για τον έλληνα πολίτη αποτελεί αναφαίρετη αναγκαιότητα λόγω παντελούς απουσίας αποτελεσματικών ΜΜΜ, εξηγείται πλήρως γιατί ενώ ευημερούν οι αριθμοί η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.
Το λυπηρό είναι ότι κανείς πολιτικός δεν αναδεικνύει το πρόβλημα αυτό με σαφήνεια και στην πραγματική του βάση.

(Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι οι όποιες παρεμβάσεις για ορθολογικές μεταφορές -επιβατικές, εμπορικές, οδικές, σιδηροδρομικές, αστικές ή υπεραστικές- θίγουν συμφέροντα και κεκτημένα. Αλλά χωρίς να σπάσεις αυγά δεν γίνεται ομελέτα. Αυτό, ως εξυπνότερος λαός της γής μπορούμε να το καταλάβουμε;;)
Είναι απαράδεκτο για μια κυβέρνηση επταετίας να μήν έχει κάμει το παραμικρό πρός αυτή την κατεύθυνση.
Και έχεις απ’ την άλλη υποψήφιους πολιτικούς (απατεώνες θα έλεγα) να υπόσχονται δωρεάν εισιτήρια σε ανύπαρκτες συγκοινωνίες.
------
(*)  Δείτε εδώ μερικά στοιχεία. Προέρχονται από την «Ναυτεμπορική», 27/7/2025:
-------------------------------------
(Μέσος Μισθός / Μέσο Ενοίκιο για διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου)

Λονδίνο:       3637 / 2732 = 1,33
Άμστερνταμ: 4352 / 2158 = 2,02
Κοπεγχάγη:   4270 / 1850 = 2,31
Όσλο:            3685 / 1546 = 2,38
Παρίσι:          3322 / 1491 = 2,23
Λισαβώνα:    1278 / 1481 = 0,86
Βερολίνο:      3263 / 1300 = 2,51
Ρώμη:            1872 / 1214 = 1,54
Πράγα:          1934 / 1042 = 1,85
Μαδρίτη:       2007 / 1491 = 1,35
Αθήνα:           1044 / 595 = 1,76
---------------------------------------
Εδώ, θα ήθελα να αναφερθώ σε δύο πόλεις (Αθήνα - Λονδίνο) που η σύγκριση είναι δηλωτική των όσων ειπώθηκαν. Ο δείκτης του Λονδίνου (1,33) είναι μικρότερος απ’ αυτόν της Αθήνας (1,76). Ωστόσο οι πάντες γνωρίζουν ότι ο εργαζόμενος στο Λονδίνο ευημερεί εν αντιθέσει με αυτόν των Αθηνών. Όπως επίσης γνωρίζουν ότι τα ΜΜΜ στο Λονδίνο και σε όλη την Αγγλία λειτουργούν, στην κυριολεξία, υποδειγματικά.

Το κόστος χρήσης ενός ΙΧ αυτοκινήτου μέσα στην Αθήνα είναι υπερβολικά υψηλό. (καύσιμα λόγω καθημερινού μποτιλιαρίσματος, φθορές λόγω κακού οδοστρώματος, κόστος parking, απώλεια ωρών από άλλες δραστηριότητες, αναπόφευκτα μικροατυχήματα) πέραν της ψυχικής φθοράς που πώς να την επιμετρήσεις;;

Είμαστε πρωταθλητές στις (συνεχείς) πτώσεις απ' τα σύννεφα...

Όταν συμβαίνει αυτό:

Γιατί να μήν συμβαίνει κι' αυτό:

Γι' αυτό την επόμενη φορά που θα διαβάσετε συνταρακτικές ειδήσεις για τροχαία, μήν (ξανα)πέσετε από τα σύννεφα.

Ατομική ευθύνη και όχλος

Ο φόνος του Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό αποτέλεσε ορόσημο των ανά την χώρα «επαναστατών». Η μνήμη του τιμάται κατ’ έτος ενώ πολλοί οδοί ανά την επικράτεια έχουν λάβει το όνομά του. Ο θύτης, εν προκειμένω ο αστυνομικός, τιμωρήθηκε όπως ορίζουν οι νόμοι.
Στην τράπεζα ΜΑΡΦΙΝ φονεύθηκαν τρείς άνθρωποι. Τα ονόματά τους κανείς δεν τα θυμάται. Καμία οδός δεν φέρει το όνομά τους. Οι θύτες δέν τιμωρήθηκαν.

Ποιοί όμως ήταν οι θύτες;

Αυτοί που έριξαν τα μπιτόνια με την βενζίνη; Αυτοί που ούρλιαζαν "κάψτε τους"; ή αυτοί που εμπόδιζαν τα πυροσβεστικά να πλησιάσουν;

Ή μήπως όλοι οι παραπάνω, δηλαδή ο όχλος.

Ο όχλος είναι ικανός για τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Η αίσθηση της κρυμμένης ταυτότητας μειώνει το αίσθημα της προσωπικής ευθύνης, ενώ η λογική υποχωρεί και κυριαρχούν τα πρωτόγονα ένστικτα.

Μένει δε πάντα ατιμώρητος αφού δέν εκπροσωπείται από συγκεκριμένο άτομο.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς, ποιός είναι ο μεγάλος κίνδυνος;

Η παρανομία ενός συγκεκριμένου ατόμου, θεσμικού ή μή, ή η παρανομία του απρόσωπου όχλου;

Τα εγκλήματα του όχλου χάνονται στα βάθη της Ιστορίας μέχρι τις μέρες μας.

Πάντα ατιμώρητα.

Δέν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι χωρίς υποκίνηση όχλος δέν υπάρχει.

Όπως δέν υπάρχει κύμα χωρίς αέρα.

Από τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους τού "άρον άρον σταύρωσον αυτόν" μέχρι τους σύγχρονους, δήθεν αντισυστημικούς πολιτικούς των "κρεμάλων". 

Έγραφε ο Κώστας Καβαθάς 42 χρόνια πρίν...

Ψαχουλεύντας χθές στη βιβλιοθήκη μου έπεσα πάνω σ’ ένα τεύχος των «4Τ». Απρίλιος 1984.
42 χρόνια πρίν ακριβώς.
Δέν μπορούσα φυσικά να μήν (ξανα)διαβάσω το «Εν Λευκώ» του αείμνηστου Κώστα Καβαθά.
Δέν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω: Προφητικό; Απολύτως ρεαλιστικό;
Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι το συναίσθημα απογοήτευσης που μου προκαλεί η πορεία της χώρας μας.
Ναί, ξέρω. Δέν έχουμε καταφέρει και λίγα στα 200 χρόνια. Όταν όμως έχουμε την αντικειμενική δυνατότητα να καταφέρουμε 10 φορές τόσα, έε, αυτό είναι απογοήτευση.

Αντιγράφω από το "Εν Λευκώ" του Κώστα Καβαθά που δημοσιεύθηκε στους 4Τ του Απριλίου 1984:

...Ούτε μια στιγμή δέν σταματήσαμε να λέμε, ότι η χώρα μας δέν μπορεί να χάσει το τραίνο της τεχνολογικής επανάστασης γιατί άν συμβεί αυτό - όπως δυστυχώς συμβαίνει με κάθε 24ωρο που περνάει - η Ελλάδα θα μεταβληθεί σ’ ένα απέραντο ξενοδοχείο και ο λαός της θα περάσει ολοσούμπιτος στο χώρο της παροχής υπηρεσιών ή, με άλλα λόγια, θα μεταβληθεί σε γκαρσόνι, δημόσιο υπάλληλο, υπηρέτη του «έξυπνου» βόρειου.
Και δέν κάνουμε στείρο κήρυγμα... προτείναμε λύσεις.... φέρναμε παραδείγματα...

και λίγο πιο πάνω γράφει:

...Απ’ την πρώτη ημέρα της έκδοσής του αυτό το περιοδικό διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι η Ελλάδα δέν κατοικείται μόνο από τα ανθρωποειδή που καταπάτησαν 21 ανθρώπους στη «Θύρα 7» αλλά ότι διαθέτει το λιγοστό αλλά ικανό επιστημονικό και τεχνικό δυναμικό για να κάνει πολλά απ’ εκείνα που κάνουν οι «προηγμένοι» λαοί της Ευρώπης.

...οι Έλληνες μπορούν να κάνουν ότι κάνει ο τελευταίος Ιταλός βιοτέχνης και δέν σταματήσαμε ούτε για μιά στιγμή να φέρνουμε σάν παράδειγμα τις περιπτώσεις των δεκάδων «μιναρέλι» και «μπορμπιντέλι» και «μορίνι», ανθρώπων κοινών, σαν τους παπαδόπουλους και τους καβαθόπουλους που κατάφεραν να στήσουν - με τη βοήθεια του ιταλικού κράτους - μικρές μονάδες συναρμολόγησης δικύκλων και να εξάγουν κατά εκατοντάδες τα προϊόντα τους σ’ αυτή τη χώρα που ήταν απασχολημένη με τα προβλήματα του Ελ Σαλβαντόρ, της Νικαράγουας, του σοσιαλισμού της Αλβανίας και με την εγκατάσταση ή μή τσιρκολάνων στην -πεζοδρομημένη- Πανεπιστημίου.

Στη δε συλλεκτική έκδοση για τα 30 χρόνια των 4Τ το 2000, έγραφε μεταξύ άλλων:

..... Τα καλύτερά μας χρόνια, οι καλύτερές μας αναμνήσεις, οι άνθρωποι και τ’ αντικείμενα που σημάδεψαν τη ζωή μας. Τότε οι Μπήτλς, το Κουρδιστό Πορτοκάλι και η Οδύσσεια του Διαστήματος. Τότε!

Τώρα; Δέν ξέρω... εσείς πέστε μου, τί είναι εκείνο που τραβάει την προσοχή σας; Τα πιτσιλωτά σακάκια; Τα μονμπλάν; Οι διαπλεκόμενοι ή, μήπως, η γνώμη του Ρογκ σχετικά με την πρόοδο των έργων για τους Ολυμπιακούς του 2004;

Κι΄έτσι, για την ιστορία, διαβάζουμε στους πίνακες τιμών ότι ένα καινούργιο fiat panda κοστίζει το 1984, 1841 ευρώ... (628000 δραχμές...)

Έχει και συνέχεια: 10 χρόνια πρίν, το 1972 ένα τζίπ ARO (τα ρουμάνικα τζίπ που είχε πάρει ο στρατός, ποιός τα θυμάται;;) κόστιζε 431 ευρώ! (147000 δραχμές).

Έχει η ζωή γυρίσματα...

Άνθρακες οι θησαυροί.

Ακούσαμε στις πρωΐνές ειδήσεις ότι ο Μητσοτάκης προτείνει το ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού.

Καλή είδηση, λέω μέσα μου.

Θα υλοποιηθεί ο βασικός θεσμός της Δημοκρατίας, δηλαδή η διάκριση των εξουσιών: Νομοθετική (Βουλή), εκτελεστική (Κυβέρνηση), Δικαστική.

Αμ δε. Ήρθαν οι διευκρινίσεις των βραδινών δελτίων:

Πως εννοεί το "ασυμβίβαστο": Όταν ένας βουλευτής θα διορίζεται υπουργός θα χάνει, προσωρινά, την βουλευτική του έδρα την οποία θα επανακτά όταν για οποιονδήποτε λόγο παύει από υπουργός.

Για όσο διάστημα ο εν λόγω βουλευτής ασκεί καθήκοντα υπουργού, την βουλευτική του έδρα θα καταλαμβάνει ο πρώτος επιλαχών βουλευτής, ο οποίος με την επιστροφή του υπουργού στη βουλή θα γυρίζει σπίτι του.

Άν προσπαθήσουμε να δούμε πώς μπορεί να δουλέψει αυτό το σύστημα στην πράξη, θα διαπιστώσουμε ότι μάλλον θα αυξήσει την διαφθορά αντί να την μειώσει αφού θα διευρύνει την πελατειακή βάση.

Κρίμα.

Απ' την άλλη όμως δέν ακούσαμε κίχ από την αντιπολίτευση.

Αντί δηλαδή να σπεύσουν να κατακρίνουν την πρόταση του Μητσοτάκη ώς υποκριτική και να αντιπροτείνουν ουσιαστικό ασυμβίβαστο, δηλαδή οι βουλευτές παραμένουν βουλευτές και δέν γίνονται υπουργοί, είπαν τα γνωστά αντιπολιτευτικά κλισέ.

Κρίμα πάλι.

Το πελατειακό κράτος έχει τόσο βαθιές ρίζες που δεν ξεριζώνονται με τίποτα.

Περιμένουν μετά διάφοροι αιθεροβάμονες να επιστρέψουν οι νέοι που έχουν φύγει εκτός Ελλάδος να δουλέψουν εδώ.

Γιατί; Για να φιλάνε κατουρημένες ποδιές "βολευτών";;

Η χώρα χρειάζεται επειγόντως Μάνους Χατζηδάκιδες.

Ανέφερε χθές στην «Κ» η Μαρία Κατσουνάκη το περιστατικό* του κλεισίματος του τηλεφώνου στα μούτρα του υπουργού (Αθανάσιος Τσαλδάρης) από τον Μάνο Χατζηδάκι, διευθυντή τότε του Γ προγράμματος της ΕΡΤ, με τη φράση «Υπουργέ είσαι βλάξ».

Ακούμε το σημερινό χάλι των βουλευτών και υπουργών της ΝΔ με την ασύστολη πελατειακή συμπεριφορά τους στο πλαίσιο του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Και βλέπουμε τη διαφορά μεταξύ ανθρώπων που κατέχουν δημόσιες θέσεις και διαθέτουν Παιδεία, γνώσεις, επαγγελματισμό και ήθος, όπως ο Μάνος Χατζηδάκις, έναντι άλλων που τους μαζεύουν από τα καλάθια προσφορών με μόνο κριτήριο την κομματική πίστη.
Ο Μητσοτάκης προεκλογικά είχε ανακοινώσει την δημιουργία δεξαμενής στελεχών για την δημόσια διοίκηση αλλά και για την στελέχωση του κόμματός του.
Είναι ένας από του λόγους που μεγάλο μέρος του μεσαίου χώρου τον στήριξε.
Όμως ελάχιστα στελέχη του προήρθαν απ’ εκεί.
Προτίμησε διάφορα κομματόσκυλα και ισορροπιστές εκ δεξιών.

Τώρα τα λούζεται.
Άν τα λουζόταν μόνο ο ίδιος, δέν θα υπήρχε πρόβλημα.
Το πρόβλημα υπάρχει επειδή τα λούζεται όλη η χώρα με απρόβλεπτο αποτέλεσμα...

(*) Το περιστατικό αφορούσε την επιμονή του Μάνου Χατζηδάκι να μεταδίδει από το ραδιόφωνο της ΕΡΤ το τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου "το μακρύ ζεμπέκικο για τον Νίκο" που η comme il faut ελίτ της εποχής απεχθανόταν.

Οι προκλήσεις της εποχής και η Άννα Διαμαντοπούλου

Άκουγα χθές το βράδυ στο kosmos 93.6 στην εκπομπή της Θάλειας Καραμολέγκου την συζήτηση που είχε η ίδια με τον συγγραφέα Κώστα Κουτσουλάρη σχετικά με την επίδραση της τεχνητής νοημοσύνης στα γράμματα, επ’ ευκαιρία ενός σχετικού συνεδρίου που θα γίνει.

Πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Πιο ενδιαφέροντα θα ακουσθούν φυσικά στο συνέδριο.

Μου έμεινε μια φράση του συγγραφέα: «...και μή νομίζετε ότι οι αλλαγές που συζητάμε θα γίνουν σε πενήντα χρόνια, μιλάμε για ένα - δυό χρόνια το πολύ...»

Δέν με φοβίζουν οι αλλαγές που θα επιφέρει η τεχνητή νοημοσύνη.

Με φοβίζει το πολιτικό προσωπικό που θα κληθεί να διαχειρισθεί τα ζητήματα.

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία λειτουργεί σωστά όταν υπάρχει κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Η αντιπολίτευση δέν είναι διακοσμητική. Ο θεσμικός της ρόλος είναι εξ’ ίσου σπουδαίος μ’ αυτόν της κυβέρνησης. Σε κάθε δε περίπτωση η αντιπολίτευση οφείλει να έχει τα χαρακτηριστικά εκείνα που να μπορούν να την αναδείξουν σε κυβέρνηση.
Υπάρχει κάποιο κόμμα της αντιπολίτευσης που έχει αυτά τα χαρακτηριστικά;
Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε διάλυση.
Η Νέα Αριστερά απλώς υπάρχει.
Η Πλεύση Ελευθερίας είναι ένα μαγαζάκι προσωπικής ψυχοθεραπείας της αρχηγού.
Το κόμμα του Βελόπουλου πουλάει επιστολές του Ιησού και φθηνό ψεκαστικό υγρό.
Το κόμμα Νίκη του Νατσιού συγκεντρώνει θρησκόληπτους που δεν χωνεύουν τον Μητσοτάκη.
Το ΚΚΕ αποτελεί μάλλον διακοσμητική αντίκα παρά σύγχρονο κόμμα, εκτός του ότι ο κοινοβουλευτισμός δέν το αφορά, όπως το ίδιο δηλώνει.
Για τα φημολογούμενα νέα κόμματα της Καρυστινού και του Τσίπρα τί να πεί κανείς;; Άν τελικώς σχηματισθούν και κατεβούν στις εκλογές τα ποσοστά που θα λάβουν θα αποτελούν και το μέτρο της νοημοσύνης μας.

Μένει το ΠΑΣΟΚ. Ένας ικανός αριθμός στελεχών του ΠΑΣΟΚ έχει μετακομίσει στη ΝΔ και εκεί εκφράζει κατά κύριο λόγο τον «μεσαίο χώρο», αυτόν δηλαδή στον οποίο στηρίζεται ο Μητσοτάκης.
Οι ψηφοφόροι αυτού του χώρου όμως δέν είναι βλάκες. Ξέρουν να ακούν, να καταλαβαίνουν και να κρίνουν.
Τί ακούνε όμως απ’ τον Ανδρουλάκη; έναν παλιομοδίτικο, αντιδεξιό λόγο που μοιάζει με εκθέσεις ιδεών μαθητών γυμνασίου αντί για επιχειρήματα. Οι γενικολογίες περί «προόδου» και «δημοκρατίας» και «να πέσει ο Μητσοτάκης» δέν λένε τίποτα σ’ αυτόν τον κόσμο.
Και σαν να μήν έφθανε αυτό υπάρχει κι’ ένας βαθύς διχασμός μέσα στο ΠΑΣΟΚ για τη στάση του απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Έρχεται καπάκι κι’ ο Δούκας να ζητάει δέσμευση ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα συνεργαστεί ποτέ των ποτών με τη ΝΔ!
Μετά απ’ όλα αυτά πώς να πεισθούν οι έρμοι οι κεντρώοι ψηφοφόροι να εμπιστευθούν πάλι το ΠΑΣΟΚ;;

Δηλαδή άν στίς εκλογές έρθει η ΝΔ πρώτο κόμμα και το ΠΑΣΟΚ δεύτερο ή το αντίθετο αλλά χωρίς δυνατότητα αυτοδύναμης κυβέρνησης τί θα πρέπει να γίνει;;

Θα εξαρτηθεί η κυβέρνηση της χώρας απ’ το άν πήρε τα σωστά φάρμακα η Ζωή ή απ’ τίς συμβουλές της Γερόντισας στην Καρυστινού;;

Ο κόσμος αυτά σκέφτεται και παρ’ όλα τα σκάνδαλα και τα στραβά της κυβέρνησης, απ’ τις υποκλοπές ώς τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα επιδόματα, τα ποσοστά της ΝΔ δέν πέφτουν.
Οι κεντρώοι του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν και υποστήριξαν την ΝΔ ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος από τον ΣΥΡΙΖΑ. Άν και απογοητεύονται από την αδυναμία της ΝΔ να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που υποσχέθηκε και που πρέπει να γίνουν, πώς να επιστρέψουν στο ΠΑΣΟΚ όταν αυτό συμπεριφέρεται τόσο φοβικά που δέν τολμά να ψηφίσει ούτε τα νομοσχέδια που το ίδιο υποστήριζε στο παρελθόν με τον φόβο μήν το χαρακτηρίσουν «δεξιό»;;

Πρέπει να το καταλάβουν εκεί στο ΠΑΣΟΚ: Ο Ανδρουλάκης δέν κάνει για αρχηγός κόμματος που διεκδικεί να κυβερνήσει και η χώρα δεν αντέχει να μείνει ακυβέρνητη ούτε μία μέρα.

Άν δέν θέλουμε να γεμίσει η Βουλή με Καρυστινές, Ζωΐτσες, ποδοσφαιριστές, ηθοποιούς, ινφλουένσερ και κάθε λογής ψεκασμένους της ελληνικής πανίδας, είναι ανάγκη να φροντίσουν να αναδείξουν στην ηγεσία την Άννα Διαμαντοπούλου.

Πώς θα γίνει αυτό; Δέν ξέρω. Ας το βρούν μόνοι τους.

Δέν είναι αστείο. Υπάρχει ανάγκη σοβαρών ανθρώπων στην ηγεσία της χώρας σ’ ένα, όπως φαίνεται, συνεχώς όλο και περισσότερο ασταθές διεθνές περιβάλλον στο οποίο η τεχνητή νοημοσύνη καλπάζει κάτω από τα αμήχανα βλέμματά μας.
Αυτήν τη στιγμή στον μεσαίο χώρο εκτός ΝΔ δέν υπάρχει άλλο πολιτικό πρόσωπο που να συγκεντρώνει τα γνωρίσματα εκείνα που είναι αναγκαία και ικανά για την διεκδίκηση της ηγεσίας της χώρας και την παράλληλη επαναπολιτικοποίηση του πληθυσμού που αυτή τη στιγμή άγεται και φέρεται από κάθε λογής σούργελο.

ΥΓ: Ο Βενιζέλος θα ήταν εξ’ ίσου κατάλληλος με την Διαμαντοπούλου. Λόγω του χαρακτήρα του όμως και των τοξικών σχέσεων που έχουν δημιουργηθεί (άδικα) με πολλούς του κόμματός του, η ανάδειξή του στην αρχηγία είναι πρακτικά δύσκολη.