Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2021

Λογοκρισία: Από πού κινδυνεύουμε...

Γράφει μεταξύ άλλων ο Αντώνης Πανούτσος στο Protagon, στίς 15/2/21:

 Όσο και αν βολεύει την αντιπολίτευση, ο κίνδυνος σήμερα δεν είναι η κρατική λογοκρισία. Ο κίνδυνος είναι ο Χρήστος Παππάς της Χρυσής Αυγής που θα στείλει στο δικαστήριο τον Γέροντα Παστίτσιο για ύβρι και ειρωνεία «στην ιερή μορφή της Ελληνορθοδοξίας, τον Γέροντα Παΐσιο» και ο Παναγιώτης Δημητράς που θα μηνύσει την Σώτη Τριανταφύλλου για παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου. ....

... Για τον κόσμο όμως που εκφράζεται δημόσια ο κίνδυνος είναι αλλού. Στην πληθώρα των ΔΕΝ της κοινοτικής οδηγίας που μαζί με ένα «ιδίως» αφήνει περιθώρια στους απανταχού Δημητράδες για να τρέχουν όποιον δεν γουστάρουν στα δικαστήρια. Με την αυτολογοκρισία να είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος όλων. Γιατί, από την στιγμή που ένας αρχίσει να σκέφτεται αν αυτό θα προσβάλει αυτούς και το άλλο τους άλλους, θα καταλήξει να γράφει πιλάφια ή ανέκδοτα με τον Τοτό. Μόνο με λέξεις που αρχίζουν από «ν».

https://www.protagon.gr/apopseis/i-logokrisia-o-totos-kai-to-anekdoto-me-ton-nano-44342226865


Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2021

Στάλιν, ο καλός πατερούλης...

Από την επιφυλλίδα του Ηλία Μαγκλίνη, στην Καθημερινή της Κυριακής, 14-02-2021:

Η απάντηση του Στάλιν στην κόρη του Σβετλάνα, όταν αυτή του εξομολογείται τον έρωτά της για τον Κάπλερ, ήταν: «Κοίτα πως είσαι. Ποιός θα σε ήθελε;»

Αναρωτιέμαι, γράφει ο Η. Μαγκλίνης, γιατί πάνω από τους επιβεβλημένους λιμούς στην Ουκρανία, πάνω από τις δίκες της Μόσχας, τις χιλιάδες εκτελέσεις και τα αρχιπέλαγα των γκουλάγκ, αυτή η κουβέντα ενός πατέρα προς την ερωτευμένη κόρη του μου μοιάζει το πιο σκληρό απ' όλα;


Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2021

Απάντηση στον Καθηγητή Νίκο Μαραντζίδη

https://www.kathimerini.gr/opinion/561255751/ethismenoi-ston-laikismo-kai-stin-agnoia/

Αντιπαρέρχομαι τον επίλογο του άρθρου του κ. Ν. Μαραντζίδη στην "Κ" της Κυριακής, 7/2/2021, οτι δηλαδή "...το εκκρεμές έχει κινηθεί δεξιά... ...αλλά δέν είναι ανάγκη να γίνουμε και Πολωνία", διότι διάλογος υπό την επήρεια ιδεοληψιών δέν υφίσταται και άν επιχειρηθεί δέν οδηγεί πουθενά.

Για το πρώτο επιχείρημα του κ. Ν.Μ. οτι δηλαδή οι σημερινοί φοιτητές δέν είναι ταραξίες και καταληψίες αλλά είναι ευγενείς, σοβαροί υπερβολικά υπάκουοι, άν και δέν διαθέτω προσωπική εμπειρία για την σημερινή εικόνα, αναρωτιέμαι πώς γίνεται με τόσο ευγενείς φοιτητές οι πανεπιστημιακοί χώροι να παρουσιάζουν το γνωστό χάλι. Άν η απάντηση είναι οτι αυτό παράγεται από μιά μικρή μειοψηφία φοιτητών ή και εξωπανεπιστημιακών, τότε νά ένας καλός λόγος για την ανάγκη αστυνόμευσης. Οι ευγενείς, σοβαροί και υπερβολικά υπάκουοι φοιτητές δέν θα έχουν τίποτα να φοβηθούν. Αντιθέτως.

Λέει ο κ. Μαραντζίδης οτι αυτό που χρειάζεται το πανεπιστήμιο είναι πόροι και ελευθερία. Ως πρός την ελευθερία που χρειάζεται δέν αναφέρει κάτι συγκεκριμένο, κάτι περισσότερο προσδιοριστικό. Αναφέρεται άραγε στην ελευθερία του λόγου όπως αυτή νοείται από (μικρή) μερίδα φοιτητών που λογοκρίνει ομιλητές και καθηγητές κατά το δοκούν και δια της βίας; Κάτι σάν "αστυνομία γνώμης" δηλαδή; Ελπίζω οτι δέν αναφέρεται σ' αυτήν.

Καθ' ό,τι τώρα αφορά τους ζητούμενους πόρους, που καθώς φαίνεται εκεί εντοπίζεται και ο κορμός του άρθρου, αναφέρει οτι έχουμε υπερβολικό αριθμό φοιτητών και μικρό αριθμό διδακτικού προσωπικού.  Καθώς όμως δέν κάνει καμιά αναφορά στα άλλα σκέλη του νομοσχεδίου (βάση εισαγωγής, αιώνιοι φοιτητές) που σκοπούν στη μείωση των φοιτητών, αφήνει να εννοηθεί οτι καλώς εισέρχονται στα πανεπιστήμια σχεδόν με λευκή κόλα και καλώς μπορούν να συνεχίζουν τις σπουδές τους ανενόχλητοι ως την σύνταξη.

Αναρωτιέμαι μετά απ' αυτό άν έχει σταθμίσει το μακροπρόθεσμο εθνικό κόστος αυτής της πρακτικής, δηλαδή της παραγωγής ειδικών επιστημόνων  υπερπολλαπλάσιων των όσων χρειάζεται η χώρα.

Το βιώνουμε αυτό σήμερα.

Είμαστε πρώτοι και με διαφορά σε αναλογία, πχ μηχανικών ή δικηγόρων ανά χίλιους κατοίκους σε ολόκληρη της ΕΕ και τις ΗΠΑ, ίσως και παγκοσμίως.

Η ανεργία αυτών των κλάδων έχει συνέπεια την νομοθέτηση αχρείαστων διαδικασιών εμπλοκής των ειδικοτήτων αυτών σε αδειοδοτήσεις, μεταβιβάσεις κλπ με μοναδικό ουσιαστικό λόγο την μερική έστω απασχόληση του υπερβάλλοντος αυτού πλήθους πανεπιστημιακών αποφοίτων που καθιστά όμως τις διαδικασίες χρονοβόρες, αβέβαιες, δαπανηρές και πολλάκις επισφαλείς. Το αποτέλεσμα είναι καίριες μεταρρυθμίσεις όπως αυτή στην απονομή δικαιοσύνης και στίς μεταβιβάσεις ακινήτων που θα μπορούσαν να προωθήσουν επενδύσεις, να αδυνατούν να γίνουν.

Εδώ πρέπει να προσθέσουμε το εθνικό κόστος της υπερπαραγωγής των ειδικών αυτών που προέρχεται τόσο από το κόστος των σπουδών όσο και από το κόστος της αποχής από την αγορά εργασίας πρίν το 25ο ενίοτε και το 30ο έτος της ηλικίας. Βάλτε εδώ και το κόστος που προκύπτει από το λεγόμενο brain drain, μιά επένδυση δηλαδή που ενώ πληρώνει η χώρα μας, η απόσβεσή της γίνεται σε άλλες χώρες. (Έτσι για να αλαφρύνουμε λίγο, αυτό θυμίζει τον τρόπο που πολλοί έλληνες της Αιγύπτου μπόρεσαν να "βγάλουν" τα χρήματά τους έξω μετά την εθνικοποίηση του Νάσερ. Γύριζαν εκεί κινηματογραφικές ταινίες ελληνικού ενδιαφέροντος πληρώνοντας εκεί τα κόστη, ενώ τα έσοδα εισπράττονταν εδώ από την προβολή των ταινιών...).

Τώρα, άν οι πρυτάνεις είναι "βαρεμένοι" και εργάζονται σκληρά με αυταπάρνηση άνευ αντιστοίχου αμοιβής, δέν το γνωρίζω.

Αυτό που γνωρίζω είναι οτι η απεχθέστατη εικόνα που παρουσιάζει σήμερα ο πανεπιστημιακό χώρος είναι το αποτέλεσμα του έργου τους εδώ και 40 τόσα χρόνια που είχαν την αποκλειστική ευθύνη της φύλαξης.

Όπως έγραψε και ο Πάσχος Μανδραβέλης, εμετρήθησαν, εζυγίσθησαν και εβρέθησαν ελλιπείς.

ΥΓ1: Αυταπάτες διανοουμένων, η Ιστορία έχει πολλές καταγράψει.

ΥΓ2: Οι πρυτάνεις κρίνονται και αυτοί. Δέν βρίσκονται στο απυρόβλητο λόγω της θεσμικής τους θέσεως. Πρυτάνεις, υπήρχαν και επί χούντας.

ΥΓ3: Μερικές, ελάχιστες, στιγμές των ευγενών και υπερβολικά υπάκουων φοιτητών:

  • Φοιτητές εμποδίζουν άλλους φοιτητές να δώσουν εξετάσεις (Σεπτ. 2011)
  • Φοιτητές εμποδίζουν καθηγητές να ψηφίσουν ((Νοε. 2012)
  • Φοιτητές εμποδίζουν καθηγητές να κάνουν μάθημα (Δεκ. 2013)
  • Φοιτητές απαγορεύουν στον πρύτανη να μιλήσει (Αύγ. 2014)
  • Φοιτητές απαγορεύουν και εμποδίζουν καθηγητή να παραδώσει (Ιούν. 2017)
  • Φοιτητές εμποδίζουν την έξοδο καθηγητών από την αίθουσα (Δεκ. 2018)
  • Φοιτητές προπηλακίζουν καθηγητή του ΑΠΘ (Μάρτ. 2020)



Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2021

Το ψάρι βρωμάει απ' το κεφάλι

 Η αντίδραση των πρυτάνεων και άλλων πανεπιστημιακών παραγόντων στο υπό ψήφιση νομοσχέδιο κάνει ολοφάνερους τους λόγους για τους οποίους εδώ και δεκαετίες τα ελληνικά πανεπιστήμια βρίσκονται σ' αυτό το πρωτοφανές χάλι.

Το μόνο που ενδιαφέρει τους τύπους αυτούς είναι να λυμαίνονται τίς πιστώσεις των ιδρυμάτων παράγοντας ελάχιστο ή καθόλου έργο.

Γι' αυτό αντιδρούν στη θεσμοθέτηση βάσης εισαγωγής και στη διαγραφή των αιώνιων φοιτητών. Ανησυχούν μή πάει και χάσουν τους πελάτες τους.

Δέν θέλουν την αστυνομία και θέλουν να φυλάνε οι ίδιοι το πανεπιστήμιο. Τί έκαναν γι' αυτό 40 τόσα χρόνια;; Πόσες φορές μπόρεσαν να προστατέψουν την δημόσια περιουσία αλλά και την ελευθερία του λόγου;; Καμία!

Να υπογράφουν δηλώσεις υπέρ του Κουφοντίνα, ξέρουν. 

Αίσχος κύριοι "πρυτάνεις". Αίσχος!

Ελπίζω να γνωρίζετε ως εκ της θέσεώς σας οτι ο σεβασμός σε πρόσωπα ή θεσμούς κατακτάται. Δέν χαρίζεται, ούτε είναι δεδομένος, ούτε αυταπόδεικτος, ούτε κληρονομείται.

Κατακτάται μέρα με τη μέρα και ώρα με την ώρα με σκληρή δουλειά.

Και σείς όλα αυτά τα χρόνια μετρηθήκατε, ζυγιστήκατε και βρεθήκατε ελλειπείς. εξαιρετικά ελλειπείς, όπως εύστοχα γράφει ο Πάσχος Μανδραβέλης.

Είναι όλοι οι πανεπιστημιακοί έτσι; Όχι, μάλλον είναι οι λιγώτεροι. Ευθύνες όμως έχουν και όλοι οι υπόλοιποι, άξιοι κατά τα λοιπά πανεπιστημιακοί δάσκαλοι που ανέχονται αυτή την κατάσταση. Και είναι πολλοί αυτοί. Πιστεύω οτι είναι η πλειοψηφία.

Η ναζιστική μηχανή δέν αποτελείτο μόνο από τον Χίτλερ και τους πέριξ αυτούς γνωστούς συνεργάτες του, αλλά και από εκατοντάδες χιλιάδες ακόμα γερμανούς που στήριξαν ποικιλοτρόπως το καθεστώς αφού αυτό εξέφραζε τίς ποιό σκοτεινές σκέψεις τους.

Σκληρός ο παραλληλισμός, αλλά έτσι είναι.

Ελπίζω η σημερινή κυβέρνηση να έχει τα κότσια να προχωρήσει μέχρι τέλους, να κάνει την υπέρβαση και να καθαρίσει την κόπρο του Αυγεία.

Ήδη βιώνουμε τους καρπούς της Παιδείας της δεκαετίας του '80. Την αρχή της ήσσονος προσπάθειας. Απόφοιτοι πανεπιστημίων που δέν μπορούν να συντάξουν ένα απλό κείμενο να διατυπώσουν τη σκέψη τους.

Αυτά ως πρός την εκπαίδευση.

Για την πραγματική Παιδεία, αυτή που ολοκληρώνεται στο Γυμνάσιο, θα επανέλθουμε.

ΥΓ: Φαίνεται άδικη η απόδοση ευθύνης και στους άξιους πανεπιστημιακούς. Όμως, δέν αναφερόμαστε σε συνδικάτο εργατών λιμένος αλλά σε ανθρώπους της υψηλότερης εκπαιδευτικής βαθμίδας. Άν δέν μπορούν αυτοί να αποτελούν πρότυπο ελεύθερου Πολίτη, τότε ποιοί μπορούν;;


Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2021

Αληθινός Φασισμός

Είμαι βέβαιος, οτι τα κωλόπαιδα αυτά όταν συλληφθούν -άν συλληφθούν- θα αυτοπροσδιορισθούν ώς άτομα του "αντιεξουσιαστικού χώρου", δηλαδή του "χώρου" που χαίρει της απεριόριστης εκτίμησης, συμπάθειας και προστασίας κάθε "προοδευτικού" νεο-έλληνα.

https://www.protagon.gr/epikairotita/thema-wrwn-i-syllipsi-twn-drastwn-tis-thrasydeilis-epithesis-sto-metro-tis-omonoias-44342205633


Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2021

Η μόνη Επανάσταση, αυτή της Αλήθειας



Η καλύτερη συμβολή στο επετειακό έτος 2021 είναι η αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας. Όχι της μετα-αλήθειας...
Ακολουθούν αποσπάσματα από την παρουσίαση στη lifo.gr του τελευταίου βιβλίου του Νίκου Πλατή. 

«... οι άνθρωποι είναι πιο πιθανόν να δεχτούν ένα επιχείρημα βασισμένο στα συναισθήματα και τα πιστεύω τους παρά ένα επιχείρημα βασισμένο σε αυτά καθαυτά τα γεγονότα... ... ... φτάσαμε να πιστεύουμε για την Επανάσταση του '21 άλλα αντ' άλλων, αγνοούμε παντελώς την ουσιαστική, την πραγματική ιστορία... ... ... Έτσι οι περισσότεροι σημερινοί Έλληνες προτιμούν να συνδέουν τα Δερβενάκια και όχι τη ναυμαχία του Ναυαρίνου με την επιτυχία της Επανάστασης του '21... ... ... Έτσι δεν υπάρχει στο εθνικό μας εορτολόγιο η 20ή Οκτωβρίου 1827, η χρονολογία που οι ξένες Δυνάμεις βούλιαξαν τα πλοία του Ιμπραήμ κατανικώντας τον και σώζοντας τη μέχρι εκείνη τη στιγμή εντελώς χαμένη επανάσταση, ενώ υπάρχει στο εθνικό μας εορτολόγιο η 25η Μαρτίου 1821, που τάχα ο Παλαιών Πατρών Γερμανός σήκωσε το λάβαρο της Επανάστασης στην αγία Λάβρα... ... ...μένεις με την εντύπωση διαβάζοντάς τα απομνημονεύματα του γέρου του Μοριά (την ΔΙΗΓΗΣΗ δηλαδή) πως σε όλη του τη ζωή ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης άλλο δεν έκανε από το να πολεμάει και να σκοτώνει τους κακούςΤούρκους. Πράγμα παντελώς αναληθές... ...
... Ότι στα Απομνημονεύματά του ο ίδιος ο Παλαιών Πατρών Γερμανός δεν αναφέρει πουθενά πως αυτός κήρυξε την Επανάσταση: «Η κοινή λογική λέει πως αν είχε κηρύξει μια Επανάσταση... θα το θυμόταν». Σωστά;... ... ... «Στην φρεγάτα "Ελλάς" διορίσθησαν τρεις κυβερνήτες. Οι ναύαρχοι Μιαούλης (Υδραίος), Ανδρούτσος (Σπετσιώτης) και Αποστόλης (Ψαριανός).Το γελοίο αυτό μέτρο, γράφει ο Heideck, "ήταν αποτέλεσμα της αντιζηλίας και της δυσπιστίας που επικρατούσαν ανάμεσα στα τρία νησιά... »


Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2020

Τέλος Εποχής

 Το «Τέλος Εποχής» είναι από τίς πολύ αγαπημένες μου ταινίες.

Καί διότι ο σκηνοθέτης, ο Αντώνης Κόκκινος, είναι συνάδελφος και γιός ενός από τους αγαπημένους μου καθηγητές στο Α' Αρρένων Αθηνών, καί διότι η ταινία γυρίστηκε στον χώρο του σχολείου, και διότι ο μύθος της επιστρέφει τόσες και τόσες αναμνήσεις της εποχής, αλλά και πολλά άλλα...

Στη σημερινή πραγματικότητα, η εν εξελίξει ακόμη πανδημία και οι αλλαγές στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων σηματοδοτούν το τέλος μια εποχής επηρεασμένης από κομματικά παραισθησιογόνα. 

Δέν μπορούν να υπάρχουν πλέον αμφιβολίες για τις αποφάσεις ώς προς τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να ληφθούν, πρωτίστως στην Παιδεία, στην δημόσια διοίκηση και στη Δικαιοσύνη. 

Τα βαρίδια των συντεχνιών και στους τρείς αυτούς τομείς πρέπει να κοπούν από τη ρίζα τους.

Αυτή την μεγάλη πρόκληση έχει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Όσοι την στηρίζουν, και είναι πολλοί αυτοί, σ' αυτό το έργο ακριβώς προσβλέπουν.

Άν η κυβέρνηση δέν ανταποκριθεί σ' αυτές τους τις προσδοκίες θα είναι ατυχία για τη χώρα διότι άλλη ευκαιρία δέν φαίνεται στον ορίζοντα.

Και κάτι ακόμα, ως ευχή για το νέο έτος:

Έχουν περάσει περισσότερα από 70 χρόνια από τον ελληνικό εμφύλιο. Σχεδόν όλοι οι πρωταγωνιστές του δέν είναι πλέον εν ζωή. Είναι καιρός λοιπόν να ανοίξουν όλα τα αρχεία ώστε να υπάρξει μια πλήρης ιστορική έρευνα και να φωτισθούν όλες οι σκοτεινές πτυχές εκείνης της περιόδου.

Οι "κλειδούχοι" το οφείλουν αυτό στη νέα γενιά.