Έγραφε ο Κώστας Καβαθάς 42 χρόνια πρίν...

Ψαχουλεύντας χθές στη βιβλιοθήκη μου έπεσα πάνω σ’ ένα τεύχος των «4Τ». Απρίλιος 1984.
42 χρόνια πρίν ακριβώς.
Δέν μπορούσα φυσικά να μήν (ξανα)διαβάσω το «Εν Λευκώ» του αείμνηστου Κώστα Καβαθά.
Δέν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω: Προφητικό; Απολύτως ρεαλιστικό;
Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι το συναίσθημα απογοήτευσης που μου προκαλεί η πορεία της χώρας μας.
Ναί, ξέρω. Δέν έχουμε καταφέρει και λίγα στα 200 χρόνια. Όταν όμως έχουμε την αντικειμενική δυνατότητα να καταφέρουμε 10 φορές τόσα, έε, αυτό είναι απογοήτευση.

Αντιγράφω από το "Εν Λευκώ" του Κώστα Καβαθά που δημοσιεύθηκε στους 4Τ του Απριλίου 1984:

...Ούτε μια στιγμή δέν σταματήσαμε να λέμε, ότι η χώρα μας δέν μπορεί να χάσει το τραίνο της τεχνολογικής επανάστασης γιατί άν συμβεί αυτό - όπως δυστυχώς συμβαίνει με κάθε 24ωρο που περνάει - η Ελλάδα θα μεταβληθεί σ’ ένα απέραντο ξενοδοχείο και ο λαός της θα περάσει ολοσούμπιτος στο χώρο της παροχής υπηρεσιών ή, με άλλα λόγια, θα μεταβληθεί σε γκαρσόνι, δημόσιο υπάλληλο, υπηρέτη του «έξυπνου» βόρειου.
Και δέν κάνουμε στείρο κήρυγμα... προτείναμε λύσεις.... φέρναμε παραδείγματα...

και λίγο πιο πάνω γράφει:

...Απ’ την πρώτη ημέρα της έκδοσής του αυτό το περιοδικό διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι η Ελλάδα δέν κατοικείται μόνο από τα ανθρωποειδή που καταπάτησαν 21 ανθρώπους στη «Θύρα 7» αλλά ότι διαθέτει το λιγοστό αλλά ικανό επιστημονικό και τεχνικό δυναμικό για να κάνει πολλά απ’ εκείνα που κάνουν οι «προηγμένοι» λαοί της Ευρώπης.

...οι Έλληνες μπορούν να κάνουν ότι κάνει ο τελευταίος Ιταλός βιοτέχνης και δέν σταματήσαμε ούτε για μιά στιγμή να φέρνουμε σάν παράδειγμα τις περιπτώσεις των δεκάδων «μιναρέλι» και «μπορμπιντέλι» και «μορίνι», ανθρώπων κοινών, σαν τους παπαδόπουλους και τους καβαθόπουλους που κατάφεραν να στήσουν - με τη βοήθεια του ιταλικού κράτους - μικρές μονάδες συναρμολόγησης δικύκλων και να εξάγουν κατά εκατοντάδες τα προϊόντα τους σ’ αυτή τη χώρα που ήταν απασχολημένη με τα προβλήματα του Ελ Σαλβαντόρ, της Νικαράγουας, του σοσιαλισμού της Αλβανίας και με την εγκατάσταση ή μή τσιρκολάνων στην -πεζοδρομημένη- Πανεπιστημίου.

Στη δε συλλεκτική έκδοση για τα 30 χρόνια των 4Τ το 2000, έγραφε μεταξύ άλλων:

..... Τα καλύτερά μας χρόνια, οι καλύτερές μας αναμνήσεις, οι άνθρωποι και τ’ αντικείμενα που σημάδεψαν τη ζωή μας. Τότε οι Μπήτλς, το Κουρδιστό Πορτοκάλι και η Οδύσσεια του Διαστήματος. Τότε!

Τώρα; Δέν ξέρω... εσείς πέστε μου, τί είναι εκείνο που τραβάει την προσοχή σας; Τα πιτσιλωτά σακάκια; Τα μονμπλάν; Οι διαπλεκόμενοι ή, μήπως, η γνώμη του Ρογκ σχετικά με την πρόοδο των έργων για τους Ολυμπιακούς του 2004;

Κι΄έτσι, για την ιστορία, διαβάζουμε στους πίνακες τιμών ότι ένα καινούργιο fiat panda κοστίζει το 1984, 1841 ευρώ... (628000 δραχμές...)

Έχει και συνέχεια: 10 χρόνια πρίν, το 1972 ένα τζίπ ARO (τα ρουμάνικα τζίπ που είχε πάρει ο στρατός, ποιός τα θυμάται;;) κόστιζε 431 ευρώ! (147000 δραχμές).

Έχει η ζωή γυρίσματα...

Άνθρακες οι θησαυροί.

Ακούσαμε στις πρωΐνές ειδήσεις ότι ο Μητσοτάκης προτείνει το ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού.

Καλή είδηση, λέω μέσα μου.

Θα υλοποιηθεί ο βασικός θεσμός της Δημοκρατίας, δηλαδή η διάκριση των εξουσιών: Νομοθετική (Βουλή), εκτελεστική (Κυβέρνηση), Δικαστική.

Αμ δε. Ήρθαν οι διευκρινίσεις των βραδινών δελτίων:

Πως εννοεί το "ασυμβίβαστο": Όταν ένας βουλευτής θα διορίζεται υπουργός θα χάνει, προσωρινά, την βουλευτική του έδρα την οποία θα επανακτά όταν για οποιονδήποτε λόγο παύει από υπουργός.

Για όσο διάστημα ο εν λόγω βουλευτής ασκεί καθήκοντα υπουργού, την βουλευτική του έδρα θα καταλαμβάνει ο πρώτος επιλαχών βουλευτής, ο οποίος με την επιστροφή του υπουργού στη βουλή θα γυρίζει σπίτι του.

Άν προσπαθήσουμε να δούμε πώς μπορεί να δουλέψει αυτό το σύστημα στην πράξη, θα διαπιστώσουμε ότι μάλλον θα αυξήσει την διαφθορά αντί να την μειώσει αφού θα διευρύνει την πελατειακή βάση.

Κρίμα.

Απ' την άλλη όμως δέν ακούσαμε κίχ από την αντιπολίτευση.

Αντί δηλαδή να σπεύσουν να κατακρίνουν την πρόταση του Μητσοτάκη ώς υποκριτική και να αντιπροτείνουν ουσιαστικό ασυμβίβαστο, δηλαδή οι βουλευτές παραμένουν βουλευτές και δέν γίνονται υπουργοί, είπαν τα γνωστά αντιπολιτευτικά κλισέ.

Κρίμα πάλι.

Το πελατειακό κράτος έχει τόσο βαθιές ρίζες που δεν ξεριζώνονται με τίποτα.

Περιμένουν μετά διάφοροι αιθεροβάμονες να επιστρέψουν οι νέοι που έχουν φύγει εκτός Ελλάδος να δουλέψουν εδώ.

Γιατί; Για να φιλάνε κατουρημένες ποδιές "βολευτών";;

Η χώρα χρειάζεται επειγόντως Μάνους Χατζηδάκιδες.

Ανέφερε χθές στην «Κ» η Μαρία Κατσουνάκη το περιστατικό* του κλεισίματος του τηλεφώνου στα μούτρα του υπουργού (Αθανάσιος Τσαλδάρης) από τον Μάνο Χατζηδάκι, διευθυντή τότε του Γ προγράμματος της ΕΡΤ, με τη φράση «Υπουργέ είσαι βλάξ».

Ακούμε το σημερινό χάλι των βουλευτών και υπουργών της ΝΔ με την ασύστολη πελατειακή συμπεριφορά τους στο πλαίσιο του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Και βλέπουμε τη διαφορά μεταξύ ανθρώπων που κατέχουν δημόσιες θέσεις και διαθέτουν Παιδεία, γνώσεις, επαγγελματισμό και ήθος, όπως ο Μάνος Χατζηδάκις, έναντι άλλων που τους μαζεύουν από τα καλάθια προσφορών με μόνο κριτήριο την κομματική πίστη.
Ο Μητσοτάκης προεκλογικά είχε ανακοινώσει την δημιουργία δεξαμενής στελεχών για την δημόσια διοίκηση αλλά και για την στελέχωση του κόμματός του.
Είναι ένας από του λόγους που μεγάλο μέρος του μεσαίου χώρου τον στήριξε.
Όμως ελάχιστα στελέχη του προήρθαν απ’ εκεί.
Προτίμησε διάφορα κομματόσκυλα και ισορροπιστές εκ δεξιών.

Τώρα τα λούζεται.
Άν τα λουζόταν μόνο ο ίδιος, δέν θα υπήρχε πρόβλημα.
Το πρόβλημα υπάρχει επειδή τα λούζεται όλη η χώρα με απρόβλεπτο αποτέλεσμα...

(*) Το περιστατικό αφορούσε την επιμονή του Μάνου Χατζηδάκι να μεταδίδει από το ραδιόφωνο της ΕΡΤ το τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου "το μακρύ ζεμπέκικο για τον Νίκο" που η comme il faut ελίτ της εποχής απεχθανόταν.