Οι προκλήσεις της εποχής και η Άννα Διαμαντοπούλου

Άκουγα χθές το βράδυ στο kosmos 93.6 στην εκπομπή της Θάλειας Καραμολέγκου την συζήτηση που είχε η ίδια με τον συγγραφέα Κώστα Κουτσουλάρη σχετικά με την επίδραση της τεχνητής νοημοσύνης στα γράμματα, επ’ ευκαιρία ενός σχετικού συνεδρίου που θα γίνει.

Πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Πιο ενδιαφέροντα θα ακουσθούν φυσικά στο συνέδριο.

Μου έμεινε μια φράση του συγγραφέα: «...και μή νομίζετε ότι οι αλλαγές που συζητάμε θα γίνουν σε πενήντα χρόνια, μιλάμε για ένα - δυό χρόνια το πολύ...»

Δέν με φοβίζουν οι αλλαγές που θα επιφέρει η τεχνητή νοημοσύνη.

Με φοβίζει το πολιτικό προσωπικό που θα κληθεί να διαχειρισθεί τα ζητήματα.

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία λειτουργεί σωστά όταν υπάρχει κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Η αντιπολίτευση δέν είναι διακοσμητική. Ο θεσμικός της ρόλος είναι εξ’ ίσου σπουδαίος μ’ αυτόν της κυβέρνησης. Σε κάθε δε περίπτωση η αντιπολίτευση οφείλει να έχει τα χαρακτηριστικά εκείνα που να μπορούν να την αναδείξουν σε κυβέρνηση.
Υπάρχει κάποιο κόμμα της αντιπολίτευσης που έχει αυτά τα χαρακτηριστικά;
Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε διάλυση.
Η Νέα Αριστερά απλώς υπάρχει.
Η Πλεύση Ελευθερίας είναι ένα μαγαζάκι προσωπικής ψυχοθεραπείας της αρχηγού.
Το κόμμα του Βελόπουλου πουλάει επιστολές του Ιησού και φθηνό ψεκαστικό υγρό.
Το κόμμα Νίκη του Νατσιού συγκεντρώνει θρησκόληπτους που δεν χωνεύουν τον Μητσοτάκη.
Το ΚΚΕ αποτελεί μάλλον διακοσμητική αντίκα παρά σύγχρονο κόμμα, εκτός του ότι ο κοινοβουλευτισμός δέν το αφορά, όπως το ίδιο δηλώνει.
Για τα φημολογούμενα νέα κόμματα της Καρυστινού και του Τσίπρα τί να πεί κανείς;; Άν τελικώς σχηματισθούν και κατεβούν στις εκλογές τα ποσοστά που θα λάβουν θα αποτελούν και το μέτρο της νοημοσύνης μας.

Μένει το ΠΑΣΟΚ. Ένας ικανός αριθμός στελεχών του ΠΑΣΟΚ έχει μετακομίσει στη ΝΔ και εκεί εκφράζει κατά κύριο λόγο τον «μεσαίο χώρο», αυτόν δηλαδή στον οποίο στηρίζεται ο Μητσοτάκης.
Οι ψηφοφόροι αυτού του χώρου όμως δέν είναι βλάκες. Ξέρουν να ακούν, να καταλαβαίνουν και να κρίνουν.
Τί ακούνε όμως απ’ τον Ανδρουλάκη; έναν παλιομοδίτικο, αντιδεξιό λόγο που μοιάζει με εκθέσεις ιδεών μαθητών γυμνασίου αντί για επιχειρήματα. Οι γενικολογίες περί «προόδου» και «δημοκρατίας» και «να πέσει ο Μητσοτάκης» δέν λένε τίποτα σ’ αυτόν τον κόσμο.
Και σαν να μήν έφθανε αυτό υπάρχει κι’ ένας βαθύς διχασμός μέσα στο ΠΑΣΟΚ για τη στάση του απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Έρχεται καπάκι κι’ ο Δούκας να ζητάει δέσμευση ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα συνεργαστεί ποτέ των ποτών με τη ΝΔ!
Μετά απ’ όλα αυτά πώς να πεισθούν οι έρμοι οι κεντρώοι ψηφοφόροι να εμπιστευθούν πάλι το ΠΑΣΟΚ;;

Δηλαδή άν στίς εκλογές έρθει η ΝΔ πρώτο κόμμα και το ΠΑΣΟΚ δεύτερο ή το αντίθετο αλλά χωρίς δυνατότητα αυτοδύναμης κυβέρνησης τί θα πρέπει να γίνει;;

Θα εξαρτηθεί η κυβέρνηση της χώρας απ’ το άν πήρε τα σωστά φάρμακα η Ζωή ή απ’ τίς συμβουλές της Γερόντισας στην Καρυστινού;;

Ο κόσμος αυτά σκέφτεται και παρ’ όλα τα σκάνδαλα και τα στραβά της κυβέρνησης, απ’ τις υποκλοπές ώς τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα επιδόματα, τα ποσοστά της ΝΔ δέν πέφτουν.
Οι κεντρώοι του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν και υποστήριξαν την ΝΔ ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος από τον ΣΥΡΙΖΑ. Άν και απογοητεύονται από την αδυναμία της ΝΔ να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που υποσχέθηκε και που πρέπει να γίνουν, πώς να επιστρέψουν στο ΠΑΣΟΚ όταν αυτό συμπεριφέρεται τόσο φοβικά που δέν τολμά να ψηφίσει ούτε τα νομοσχέδια που το ίδιο υποστήριζε στο παρελθόν με τον φόβο μήν το χαρακτηρίσουν «δεξιό»;;

Πρέπει να το καταλάβουν εκεί στο ΠΑΣΟΚ: Ο Ανδρουλάκης δέν κάνει για αρχηγός κόμματος που διεκδικεί να κυβερνήσει και η χώρα δεν αντέχει να μείνει ακυβέρνητη ούτε μία μέρα.

Άν δέν θέλουμε να γεμίσει η Βουλή με Καρυστινές, Ζωΐτσες, ποδοσφαιριστές, ηθοποιούς, ινφλουένσερ και κάθε λογής ψεκασμένους της ελληνικής πανίδας, είναι ανάγκη να φροντίσουν να αναδείξουν στην ηγεσία την Άννα Διαμαντοπούλου.

Πώς θα γίνει αυτό; Δέν ξέρω. Ας το βρούν μόνοι τους.

Δέν είναι αστείο. Υπάρχει ανάγκη σοβαρών ανθρώπων στην ηγεσία της χώρας σ’ ένα, όπως φαίνεται, συνεχώς όλο και περισσότερο ασταθές διεθνές περιβάλλον στο οποίο η τεχνητή νοημοσύνη καλπάζει κάτω από τα αμήχανα βλέμματά μας.
Αυτήν τη στιγμή στον μεσαίο χώρο εκτός ΝΔ δέν υπάρχει άλλο πολιτικό πρόσωπο που να συγκεντρώνει τα γνωρίσματα εκείνα που είναι αναγκαία και ικανά για την διεκδίκηση της ηγεσίας της χώρας και την παράλληλη επαναπολιτικοποίηση του πληθυσμού που αυτή τη στιγμή άγεται και φέρεται από κάθε λογής σούργελο.

ΥΓ: Ο Βενιζέλος θα ήταν εξ’ ίσου κατάλληλος με την Διαμαντοπούλου. Λόγω του χαρακτήρα του όμως και των τοξικών σχέσεων που έχουν δημιουργηθεί (άδικα) με πολλούς του κόμματός του, η ανάδειξή του στην αρχηγία είναι πρακτικά δύσκολη.