Έγραφε ο Κώστας Καβαθάς 42 χρόνια πρίν...

Ψαχουλεύντας χθές στη βιβλιοθήκη μου έπεσα πάνω σ’ ένα τεύχος των «4Τ». Απρίλιος 1984.
42 χρόνια πρίν ακριβώς.
Δέν μπορούσα φυσικά να μήν (ξανα)διαβάσω το «Εν Λευκώ» του αείμνηστου Κώστα Καβαθά.
Δέν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω: Προφητικό; Απολύτως ρεαλιστικό;
Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι το συναίσθημα απογοήτευσης που μου προκαλεί η πορεία της χώρας μας.
Ναί, ξέρω. Δέν έχουμε καταφέρει και λίγα στα 200 χρόνια. Όταν όμως έχουμε την αντικειμενική δυνατότητα να καταφέρουμε 10 φορές τόσα, έε, αυτό είναι απογοήτευση.

Αντιγράφω από το "Εν Λευκώ" του Κώστα Καβαθά που δημοσιεύθηκε στους 4Τ του Απριλίου 1984:

...Ούτε μια στιγμή δέν σταματήσαμε να λέμε, ότι η χώρα μας δέν μπορεί να χάσει το τραίνο της τεχνολογικής επανάστασης γιατί άν συμβεί αυτό - όπως δυστυχώς συμβαίνει με κάθε 24ωρο που περνάει - η Ελλάδα θα μεταβληθεί σ’ ένα απέραντο ξενοδοχείο και ο λαός της θα περάσει ολοσούμπιτος στο χώρο της παροχής υπηρεσιών ή, με άλλα λόγια, θα μεταβληθεί σε γκαρσόνι, δημόσιο υπάλληλο, υπηρέτη του «έξυπνου» βόρειου.
Και δέν κάνουμε στείρο κήρυγμα... προτείναμε λύσεις.... φέρναμε παραδείγματα...

και λίγο πιο πάνω γράφει:

...Απ’ την πρώτη ημέρα της έκδοσής του αυτό το περιοδικό διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι η Ελλάδα δέν κατοικείται μόνο από τα ανθρωποειδή που καταπάτησαν 21 ανθρώπους στη «Θύρα 7» αλλά ότι διαθέτει το λιγοστό αλλά ικανό επιστημονικό και τεχνικό δυναμικό για να κάνει πολλά απ’ εκείνα που κάνουν οι «προηγμένοι» λαοί της Ευρώπης.

...οι Έλληνες μπορούν να κάνουν ότι κάνει ο τελευταίος Ιταλός βιοτέχνης και δέν σταματήσαμε ούτε για μιά στιγμή να φέρνουμε σάν παράδειγμα τις περιπτώσεις των δεκάδων «μιναρέλι» και «μπορμπιντέλι» και «μορίνι», ανθρώπων κοινών, σαν τους παπαδόπουλους και τους καβαθόπουλους που κατάφεραν να στήσουν - με τη βοήθεια του ιταλικού κράτους - μικρές μονάδες συναρμολόγησης δικύκλων και να εξάγουν κατά εκατοντάδες τα προϊόντα τους σ’ αυτή τη χώρα που ήταν απασχολημένη με τα προβλήματα του Ελ Σαλβαντόρ, της Νικαράγουας, του σοσιαλισμού της Αλβανίας και με την εγκατάσταση ή μή τσιρκολάνων στην -πεζοδρομημένη- Πανεπιστημίου.

Στη δε συλλεκτική έκδοση για τα 30 χρόνια των 4Τ το 2000, έγραφε μεταξύ άλλων:

..... Τα καλύτερά μας χρόνια, οι καλύτερές μας αναμνήσεις, οι άνθρωποι και τ’ αντικείμενα που σημάδεψαν τη ζωή μας. Τότε οι Μπήτλς, το Κουρδιστό Πορτοκάλι και η Οδύσσεια του Διαστήματος. Τότε!

Τώρα; Δέν ξέρω... εσείς πέστε μου, τί είναι εκείνο που τραβάει την προσοχή σας; Τα πιτσιλωτά σακάκια; Τα μονμπλάν; Οι διαπλεκόμενοι ή, μήπως, η γνώμη του Ρογκ σχετικά με την πρόοδο των έργων για τους Ολυμπιακούς του 2004;

Κι΄έτσι, για την ιστορία, διαβάζουμε στους πίνακες τιμών ότι ένα καινούργιο fiat panda κοστίζει το 1984, 1841 ευρώ... (628000 δραχμές...)

Έχει και συνέχεια: 10 χρόνια πρίν, το 1972 ένα τζίπ ARO (τα ρουμάνικα τζίπ που είχε πάρει ο στρατός, ποιός τα θυμάται;;) κόστιζε 431 ευρώ! (147000 δραχμές).

Έχει η ζωή γυρίσματα...