Παρασκευή 6 Απριλίου 2018

Η uber, Ο Red Flag Act του 1865 και άλλα φαιδρά...


Η εξέλιξη που είχε η δραστηριότητα της uber στην σύγχρονη(?) Ελλάδα, μας προκαλεί να ρίξουμε μιά ματιά πίσω στην Ιστορία, στα μέσα του 19ου αιώνα, στο Λονδίνο.
Τότε λοιπόν, το 1865, είχαν αρχίσει να εμφανίζονται τα πρώτα, ατμοκίνητα στην αρχή, αυτοκίνητα. Επανάσταση για την εποχή. Οι αμαξάδες όμως είδαν εγκαίρως τον κίνδυνο απώλειας της πελατείας τους. Έτσι, το τότε πανίσχυρο σωματείο των καραγωγέων του Λονδίνου ώθησε το Κοινοβούλιο να ψηφίσει σχετικό νόμο (Locomotive Acts 1865), περισσότερο γνωστό την εποχή ώς «Red Flag Act».
Ο νόμος προέβλεπε μπροστά από κάθε αυτοκινούμενο (μή ιππήλατο) όχημα και σε απόσταση όχι λιγότερη από 60 γυάρδες, θα έπρεπε να προηγείται ένας πεζός κρατώντας και ανεμίζοντας συνεχώς μια κόκκινη σημαία. Η ταχύτητα του οχήματος δέν θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη από 2 Μίλια/ώρα, θα έπρεπε να έχει «πλήρωμα» τουλάχιστον 3 χειριστών και άλλα φαιδρά.
Λίγα χρόνια αργότερα ο νόμος βέβαια κατέρρευσε.
Στα 153 χρόνια που πέρασαν από τότε πολλοί ανάλογοι νόμοι ψηφίσθηκαν κάθε φορά που το καινούργιο φόβιζε, ωστόσο προφανώς είχαν όλοι την ίδια κατάληξη.
Λέμε ενίοτε, οτι η Ιστορία δέν επαναλαμβάνεται.
Σωστότερο όμως είναι οτι άν δέν γνωρίζουμε την Ιστορία είμαστε υποχρεωμένοι να την ξαναζήσουμε.


Τρίτη 27 Μαρτίου 2018

Η Πραγματική Ελληνική Ιδιαιτερότητα.

...Γράφω αυτό το σημείωμα -λέει ο Ιάκωβος Μιχαηλίδης-, σε μια εποχή που ο διχασμός ξανά οξύνεται, με αφορμή την οικονομική κρίση που εξακολουθεί να σαρώνει τον τόπο μας. Ο νέος αυτός διχασμός εξελίσσεται σε καρκίνωμα, εν τέλει σε πνευματική υστέρηση. Aκόμη ηχεί στ’ αυτιά μου η απάντηση του Ιωάννη Μεταξά στον Δημήτριο Γούναρη και στον Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη, όταν στις αρχές του 1921 τον συνάντησαν προκειμένου να του ζητήσουν να αναλάβει την αρχιστρατηγία της μικρασιατικής επιχείρησης: «Εις το κάτω-κάτω εάν μόνον διά του Βενιζέλου θα ήτο δυνατόν να σωθή η Ελλάς, ας έλθη ο Βενιζέλος. Πρέπει να υπάγη ο τόπος μας εις τον διάβολον, διά να μη έλθη ο Βενιζέλος;».
Διαχρονικό και συμβολικό το ερώτημα. Θα άξιζε, πιστεύω, τον κόπο να το απαντήσουμε όλοι μας. Αραγε διδαχθήκαμε τίποτε από την περιπέτεια της Μικρασίας;

Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου 2018

Υπάρχει, τελικά, η «Ελληνική Ιδιαιτερότητα»; Σίγουρα υπάρχει!

Είναι πραγματικά συγκινητική η διαπίστωση πως, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα μνημόνια και όσες καταστροφές, η Ελλάδα δεν αλλάζει. Το πανηγυρτζίδικο πνεύμα, που προηγήθηκε κάθε εθνικής καταστροφής, δεν υποχωρεί με τον ίδιο τρόπο που δεν υποχωρεί το πάθος για ποτό ενός αλκοολικού ή το πάθος για τσιγάρο ενός νικοτινομανή. 
Το πνεύμα του λαϊκισμού θα ζει για πάντα και θα κερδίζει πάντα, γιατί ακόμα κι αυτοί που παριστάνουν τους εχθρούς του είναι έτοιμοι να το υπηρετήσουν πιστά κάθε φορά που αυτό θα ωφελεί τις επιδιώξεις τους.
Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, σε έναν κόσμο που αλλάζει, η Ελλάδα παραμένει ένας φάρος σταθερότητας. Ένας φάρος που δείχνει οτι ο πιο εύκολος δρόμος προς την εξουσία ήταν, είναι και θα είναι ο δρόμος του λαϊκισμού. Είναι τα συνθήματα στο θυμικό και όχι οι κουβέντες στη λογική. Το ήξερε ο Αντρέας, το ήξερε ο γιός του, το ήξερε ο πρωτεργάτης του αντιμνημονιακού αγώνα Σαμαράς, το ήξερε ο Αλέκσης (που δεν ξέρει και τίποτε άλλο) και σιγά-σιγά φαίνεται να το μαθαίνει και ο Κυριάκος. Και μπράβο τους.
---
(Από σχόλιο του Μάνου Βουλαρίνου)

Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2018

Beograd - Budapest - Wien - Brno- Oradea (Οκτώβρης 2017)

Ένα οδικό ταξίδι είναι πάντα ενδιαφέρον. Ακόμα περισσότερο όταν εμπεριέχει αντιθέσεις. Εννέα διαφορετικές χώρες, δέκα διελεύσεις συνόρων, 4649 km σε δεκαέξι μέρες...
Η διαδρομή ήταν: Αργοστόλι – Αστακός – Gevgelija – Βελιγράδι – Βουδαπέστη – Βιέννη – Brno – Zvolen – Miscolk – Oradea – Sibiu – Craiova [Turnu Magurele] – Veliko Tarnovo – Θεσσαλονίκη – Κυλλήνη – Αργοστόλι.
Στο διαδίκτυο υπάρχουν πληροφορίες και φωτογραφίες ώστε καθένας να μπορεί να σχηματίσει ασφαλή γνώμη για όλα αυτά τα μέρη.
Μερικές λεπτομέρειες όμως είναι πάντα χρήσιμες.
Το ταξίδι πραγματοποιήθηκε από τίς 21 Οκτωβρίου μέχρι τίς 5 Νοεμβρίου 2017.
Ο καιρός γενικά καλός. Μόνο στη Βιέννη είχαμε να αντιμετωπίσουμε αρκετή βροχή πράγμα που μας δυσκόλεψε την περιήγηση με τα πόδια στην πόλη...
Πρώτη διανυκτέρευση στη Gevgelija αμέσως μετά τα σύνορα των Σκοπίων. Σε λίγο περισσότερο από δυό ώρες διασχίσαμε τα Σκόπια και φθάσαμε στα Σερβικά σύνορα. Το μεγαλύτερο τμήμα του δρόμου (το 90% περίπου) είναι νέος αυτοκινητόδρομος. Εντός της Σερβίας, πρός Βελιγράδι, υπάρχουν μόνο λίγα χιλιόμετρα αυτοκινητόδρομου αμέσως μετά τα σύνορα των Σκοπίων και λίγα ακόμη πρίν το Βελιγράδι. Το ενδιάμεσο τμήμα παραμένει ο γνωστός δρόμος διπλής κατευθύνσεως.
Εν συνεχεία οι διαδρομές Βελιγράδι – Βουδαπέστη, Βουδαπέστη – Βιέννη και Βιέννη – Brno, έγιναν κατά κανόνα από τους αυτοκινητόδρομους.
Τα μικρά παραδουνάβια χωριά κοντά στη Βουδαπέστη είναι όμορφα. Σίγουρα η ημερήσια εκδρομή στο Szentendre, στο Visegrad και στο Esztergom αξίζει. Απ' το Esztergom η επιστροφή έγινε από τον εσωτερικό δρόμο, μέσα απ' το δάσος (Dobogokoi Way). Πανέμορφη!
Στη Βουδαπέστη το Margaret Island (Νησί της Μαργαρίτας) μέσα στον Δούναβη, είναι από αυτά που πρέπει να περπατήσει κανείς.
Μεγάλη παράληψη να πάς στη Βιέννη και να μήν επισκεφθείς το Τεχνικό Μουσείο (Technisches Museum). Ίσως ένα από τα καλύτερα του κόσμου!!!
 Η διαδρομή από Brno πρός Zvolen ήταν όμορφη, μέσα από δάση. Έχει όμως αρκετή κίνηση φορτηγών. Ο Ξενώνας στο Zvolen επίσης καταπληκτικός, μέσα στο δάσος με τα σκιουράκια...
Από το Zvolen πρός το Miscolk ο δρόμος περνά από αρκετά χωριά -βιομηχανική περιοχή, όχι κάτι το ιδιαίτερο.
Το Miscolk επίσης είναι ουσιαστικά μια βιομηχανική πόλη. Όμως: Η διαδρομή με το μικρό δασικό τραίνο στενού εύρους (narrow gauge) μέχρι την Garanda είναι το κάτι άλλο. Ευτυχώς προλάβαμε ίσα - ίσα το τελευταίο δρομολόγιο με επιστροφή πρίν νυχτώσει!
Ο δρόμος για Oradea είχε αρκετή κίνηση. Η διαμονή στην Oradea αξιομνημόνευτη! Το ξενοδοχείο ήταν τμήμα παλαιού κάστρου κατάλληλα διαμορφωμένου. Το υπόλοιπο ήταν αρχαιολογικός χώρος.
Oradea πρός Sibiu επίσης πυκνή κυκλοφορία μεγάλων φορτηγών. Όμως η διαδρομή από Sibiu πρός Craiova είναι πανέμορφη και χωρίς μεγάλη κίνηση φορτηγών. Ουσιαστικά ακολουθεί την όχθη του ποταμού Olt που διασχίζει τα Καρπάθια από Βορρά πρός Νότο στο βάθος του ομόλογου φαραγγιού και εκβάλει στον Δούναβη λίγο δυτικότερα από το Turnu Magurele. Τα πολλά φράγματα που έχουν κατασκευασθεί κατά μήκος του, αφήνουν λίγο νερό για να τροφοδοτήσει τον Δούναβη.  Όλη η διαδρομή είναι γραφική, ιδίως, ένα τμήμα μήκους 30 km περίπου που ξεκινά 50 km Νότια του Sibiu, είναι απλά καταπληκτικό!
Μετά την Craiova περάσαμε τα Ρουμανο-Βουλγαρικά σύνορα διαπλέοντας τον Δούναβη από το Turnu Magurele (της Ρουμανίας) στην Nikopol της Βουλγαρίας.
Στο όμορφο Veliko Tarnovo ήταν η τελευταία διανυκτέρευση εκτός Ελλάδος.
Οδηγώντας νότια περάσαμε στην Ελλάδα από τα σύνορα της Ροδόπης που άνοιξαν πρόσφατα στη θέση Makaza. Η διαδρομή όμορφη, ξεκούραστη σχεδόν χωρίς καθόλου κίνηση. Εναλλάσσονται δάση, ποτάμια, λίμνες, πεδιάδες,... και ο δρόμος πολύ καλός. Η επιλογή είναι ιδανική για μικρά αυτοκίνητα ή μηχανές εφ’ όσον δέν προβλέπεται η διέλευση φορτηγών απ’ αυτό το πέρασμα.
Από το Veliko Tarnovo φύγαμε κατά τίς 10:30 το πρωΐ και κατά τίς 7:00 το απόγευμα ήμασταν στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης.
Την επομένη επιστρέψαμε στην Κεφαλλονιά μέσω Εγνατίας και Ιονίας Οδού.
Ακολουθούν μερικά χρήσιμα link από σημεία άξια προσοχής και λίγες φωτογραφίες.
-----
Χρήσιμα links:

Βελιγράδι:

Το εστιατόριο Kolarac στο Βελιγράδι από τα καλύτερα της πόλης, στην Knez Mihailova.

To steak house "El Toro", κοντά στο κέντρο, σίγουρα ότι καλύτερο για ορκισμένους κρεατοφάγους:

Το μουσείο "Nikola Tesla". Απαράδεκτο για πολίτη του 2017 να μήν έχει δεί από κοντά το έργο του κορυφαίου επιστήμονα:

Βουδαπέστη:

Μουσείο Σοκολάτας. (Αυτό από μόνο του αρκεί....)

Εστιατόρια:

Βιέννη:

Τεχνικό Μουσείο. Ένα από τα καλύτερα του είδους του μουσείο, παγκοσμίως:

Miskolc:

Το στενό (narrow gauge) δασικό τραίνο.

Viseu de Sus:

(Το Viseu de Sus επισκεφθήκαμε πρίν 3 χρόνια. Λεπτομέρειες εδώ. Αλλά λόγω της αναφοράς σε παλαιά τραίνα και γραφικές διαδρομές, το υπενθυμίζουμε...)

Το πολύ στενό (narrow gauge - 760mm) ατμοκίνητο τραίνο στο Viseu de Sus.


Oradea:

Hotel Cetate, ανακαινισμένο και διαμορφωμένο τμήμα παλαιού φρουρίου.

Craiova:

Άν βρεθεί κανείς στην Craiova -δέν υπάρχουν και πολλοί λόγοι να πάει κανείς στην Craiova, αλλά λέμε: άν βρεθεί-, ας δοκιμάσει αυτήν την πιτσαρία / ιταλικό εστιατόριο. Τέλεια!

Brno:

Ένα πολύ ωραίο -και όχι ακριβό- ξενοδοχείο στο Brno. Με το τράμ που περνάει απ' έξω, σε μισή ώρα είσαστε στο κέντρο του Brno.:

Το πυρηνικό καταφύγιο του Brno:
Κατασκευάσθηκε από τους γερμανούς στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια το 1959 μετατράπηκε από την τότε κομμουνιστική κυβέρνηση σε πυρηνικό καταφύγιο για τα μέλη της. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο. Μέσα υπάρχει ένα μικρό café και επιπλέον κάπου - κάπου παίζουν και jazz μουσική... Δείτε το. Δέν βλέπεις κάθε μέρα τέτοια. Την προσπάθεια ανάδειξης την έχουν κάμει νέα παιδιά και είναι πολύ αξιόλογη.

Ακολουθούν Φωτογραφίες.....

Βουδαπέστη:
Θέα από τό καμπαναριό του Αγίου Στεφάνου.
Εστιατόριο από τα καλύτερα οικονομικά της Βουδαπέστης,
 πίσω ακριβώς από την πλατεία του Αγίου Στεφάνου.
Νύφη, στα σκαλιά της εκκλησίας του Αγίου Ματθαίου,
στον προμαχώνα των ψαράδων (Halaszbastya)
Βουδαπέστη:
Περίπατος στον Προμαχώνα των Ψαράδων (Halaszbastya).
Με το τράμ 41 μπορείτε να κάνετε τη βόλτα σας
δίπλα στον Δούναβη. Με το τράμ 2 κάνετε
την ανάλογη βόλτα από τήν άλλη όχθη του Δούναβη!
Νυκτερινή βαρκάδα στον Δούναβη...
Ο Δούναβης, όπως τον βλέπουν
οι κάτοικοι του χωριού Szentendre.
Το παραδουνάβιο χωριό Szentendre.
Ο Δούναβης.
Λίγα χιλιόμετρα ανατολικότερα του χωριού Esztergom.
Το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Esztergom.
Ο λόγος που λήφθηκε αυτή η φωτογραφία είναι
για να καταδειχθεί η βρωμιά μέσα στην οποία βρίσκονται
τα ουγγρικά πανεπιστήμια. Γκράφιτι παντού.
Τα υπόγεια λειτουργούν ως εργαστήρια κατασκευής βομβών μολότωφ.
Και φυσικά βρίσκονται υπό συνεχή κατάληψη.
(Το χιούμορ είναι αντίδοτο για να μήν τρελαθούμε...)

Ο Δούναβης στο χωριό Esztergom.
Απέναντι, η Σλοβακία.
Βιέννη.
Βιέννη.

Βιέννη.
Στη Βιέννη, ο Δούναβης δέν διέρχεται από το κέντρο της.
Εδώ, άποψη του Δούναβη από την γέφυρα Donauinsel
(Το όνομα, το αναφέρω από την αντίστοιχη στάση του Μετρό
που βρίσκεται στη μέση -περίπου- αυτής της γέφυρας.
Ενδεχομένως το όνομα της γέφυρας να είναι διαφορετικό.)

Βιέννη:  Άμαξες και αμαξάδες περιμένουν τους πελάτες
για νυχτερινή βόλτα στη βροχερή Βιέννη...

Βιέννη: Βόλτα με την άμαξα. Σα σκηνή από ταινία...
Η λίμνη στο Brno
Narrow-gauge τραίνο στο σταθμό της Garanda

Το narrow-gauge τραίνο στο σταθμό της Garanda

Τοπογράφος!
Φροντίζει για την ασφαλή διέλευση του τραίνου!!!

Τα βαγόνια στο δασικό τραίνο θερμαίνονται
με μια απλή κλασική ξυλόσομπα!

Η διαδρομή του narrow-gauge τραίνου από Miscolk πρός
Garanda, είναι στο σύνολό της σχεδόν μέσα στο δάσος.
Στήν Oradea. Με καλή παρέα!!!

Oradea: Η Συναγωγή.
Oradea: Ο ποταμός Crisul Repede

Oradea: Το τμήμα του κάστρου που έχει
διαμορφωθεί σε ξενοδοχείο, την νύχτα.
Πέρασμα του Δούναβη από το Turnu Magurele
της Ρουμανίας στή Nikopol της Βουλγαρίας.

Το ferry boat - μαούνα διαπλέοντας τον Δούναβη,
πρός Nikopol Βουλγαρίας.

Φεύγοντας από την Nikopol...

...αποχαιρετισμός στον Δούναβη.


Βοσκοί, κοντά στο Κάρτζαλι της Βουλγαρίας.

Ψάρεμα κοντά στο Κάρτζαλι...

Κοντά στο Κάρτζαλι...
Συντριβάνια, Μουσική, Κίνηση...
στο Margerit Island, στη Βουδαπέστη.

Brno, λίμνη. Θέα απ' το ξενοδοχείο...
Zvolen: Χειμωνιάτικο απόγευμα.
Ο ξενώνας TATRAN, στο δάσος,
λίγο έξω απ' το Zvolen
Τα Σλοβακο-Ουγγρικά σύνορα που βρίσκονται λιγότερο
από 1 km ανατολικά του Σλοβακικού χωριού Lenartovce
και 200 m δυτικά του Ουγγρικού χωριού Banreve.
Η μόνη ένδειξη οτι μπαίνουμε στην Ουγγαρία είναι η πινακίδα!!!

Sibiu

Από το Sibiu πρός την Craiova.
78 km πρίν από την Craiova...

Veliko Tarnovo, το βράδυ...

Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου 2017

Όταν κάποιος έχει γαλουχηθεί με τίς "αρχές" του Λενινισμού - Σταλινισμού, του είναι εξαιρετικά δύσκολο να τίς αποβάλει. Αναλόγως των περιστάσεων αναγκάζεται να υποκριθεί τον φιλελεύθερο δημοκράτη αλλά δέν παύει να μοιάζει σάν τον λύκο ντυμένο κοκκινοσκουφίτσα.
Τέτοιος είναι αναμφίβολα ο σοβαρός κύριος Γαβρόγλου, ο υπουργός Παιδείας!
Το κείμενο που ακολουθεί είναι ακριβής αντιγραφή άρθρου του Μάνου Βουλαρίνου.
Επειδή το χιούμορ ενίοτε περιγράφει πληρέστερα και συντομότερα πολύπλοκα ζητήματα...


Από τότε που ξεκίνησα να περιγράφω και να κοροϊδεύω την πολιτική ζωή της Ελλάδας δεν νομίζω να έχω συναντήσει κυβέρνηση τόσο αδίστακτων και χυδαίων ανθρώπων όσο η χαρούμενη παρέα του Αλέκση. Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς ποιες κυβερνήσεις έχουν προηγηθεί, θα καταλάβει ότι το κατόρθωμα του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ είναι πραγματικά τεράστιο. Όχι τόσο, όμως, όσο το κατόρθωμα του άγιου-προστάτη των τραμπούκων, Γαβρόγλου, ο οποίος κατάφερε να καταδυθεί σε ακόμα μεγαλύτερο βάθος χυδαιότητας με την ανακοίνωση που εξέδωσε μετά την τελευταία επίθεση στο Πανεπιστήμιο της Μακεδονίας.
Εκεί, σε άπταιστη γκεμπελική, καλεί τον πρύτανη του ΠΑ.ΜΑΚ. «να κάνει την αυτοκριτική του και να αναρωτηθεί γιατί επί των ημερών του –και για δεύτερη φορά μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα - το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας γίνεται στόχος αντιδημοκρατικών και βίαιων επιθέσεων».
Ακόμα και κάποιος με την ευφυία κυβερνητικού στελέχους μπορεί να καταλάβει ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο κανείς μπορεί να γίνεται στόχος αντιδημοκρατικών επιθέσεων είναι η συμπάθειά του στη δημοκρατία, αλλά αυτό δεν έχει και τοση σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το υπερβολικά χυδαίο, ακόμα και για το ήθος της Πρώτης Φοράς Αριστεράς, κάλεσμα του Γαβρόγλου, αποκαλύπτει έναν άνθρωπο τόσο αδίστακτο, που οι υπηρεσίες του θα ήταν πολύτιμες σε πολλά εγκληματικά καθεστώτα ή και μεμονωμένους εγκληματίες του χθες και του σήμερα.
Προσπάθησα να βρω τις 10 περιπτώσεις που ο Γαβρόγλου θα ταίριαζε καλύτερα.
1. Ο Γαβρόγλου θα ήταν πολύ χρήσιμος στον Αδόλφο τον Χίτλερ. Θα μπορούσε να καλέσει τους Εβραίους να κάνουν την αυτοκριτική τους και να αναρωτηθούν γιατί γίνονται στόχος ναζιστικών επιθέσεων. 
2. Ο Γαβρόγλου θα ήταν πολύ χρήσιμος στην Κου την Κλουξ την Κλαν. Θα μπορούσε να καλέσει τους μαύρους της Αμερικής να κάνουν την αυτοκριτική τους και να αναρωτηθούν γιατί γίνονται στόχος ρατσιστικών επιθέσεων.
3. Ο Γαβρόγλου θα ήταν πολύ χρήσιμος στην Ιερά την Εξέταση. Θα μπρούσε να καλέσει τα θύματά της να κάνουν την αυτοκριτική τους και να  αναρωτηθούν γιατί γίνονται στόχος επιθέσεων θρησκόληπτων πυρομανών.
4. Ο Γαβρόγλου θα ήταν πολύ χρήσιμος στον Κεμάλ τον Ατατούρκ. Θα μπορούσε να καλέσει τους Έλληνες της Σμύρνης να κάνουν την αυτοκριτική τους και να αναρωτηθούν γιατί έγιναν στόχος επιθέσεων του τουρκικού στρατού.
5. Ο Γαβρόγλου θα ήταν πολύ χρήσιμος στο ISIS. Θα μπορούσε να καλέσει τις οικογένειες των θυμάτων του Μπατακλάν να κάνουν την αυτοκριτική τους και να αναρωτηθούν γιατί τα μέλη της οικογένειας τους έγιναν στόχος επιθέσεων φανατικών ισλαμιστών.
6. Ο Γαβρόγλου θα ήταν πολύ χρήσιμος στους σίριαλ κίλερ της 17 της Νοέμβρη. Θα μπορούσε π.χ. να καλέσει την οικογένεια του Παύλου Μπακογιάννη να ασκήσει κριτική στον δολοφονημένο βουλευτή και να αναρωτηθεί γιατί έγινε στόχος τρομοκρατικής επίθεσης.
7. Ο Γαβρόγλου θα ήταν πολύ χρήσιμος στη Χρυσή Αυγή. Θα μπορούσε να καλέσει την οικογένεια του Παύλου Φύσσα να αναρωτηθεί γιατί το παιδί τους έγινε στόχος της επίθεσης ενός ναζί μαχαιροβγάλτη.
8. Ο Γαβρόγλου θα ήταν πολύ χρήσιμος στη χούντα των συνταγματαρχών. Θα μπορούσε να καλέσει τους έγκλειστους στο ΕΑΤ-ΕΣΑ να κάνουν την αυτοκριτική τους και να αναρωτηθούν γιατί έγιναν στόχος του καθεστώτος της 21ης Απριλίου.
9. Ο Γαβρόγλου θα ήταν πολύ χρήσιμος σε βιαστές. Θα μπορούσε να καλέσει τα θύματά τους να κάνουν την αυτοκριτική τους και να αναρωτηθούν γιατί έγιναν στόχος αρρωστημένων μισογύνηδων.
10. Ο Γαβρόγλου θα ήταν πολύ χρήσιμος σε έναν μεθυσμένο οδηγό που παρέσυρε ανθρώπους που περίμεναν στη στάση του λεωφορείου. Θα μπορούσε να τους καλέσει να κάνουν την αυτοκριτική τους και να αναρωτηθούν γιατί έγιναν στόχος ενός ανεύθυνου.
Όπως καταλαβαίνετε η λίστα των ανθρώπων που θα ήθελαν να έχουν έναν Γαβρόγλου στο πλάι τους μπορεί να συνεχιστεί για πολύ ακόμα. Στο κάτω κάτω κάθε εγκληματίας, σε μικρή ή σε μεγάλη κλίμακα, έχει ανάγκη απολογητών. Από την άλλη, ο Γαβρόγλου μάλλον είναι πλήρης με το να είναι χρήσιμος στον Αλέκση και τον Καμμένο συνέταιρό του. Γιατί σήμερα μπορεί να καλεί τα θύματα των τραμπούκων να κάνουν την αυτοκριτική τους, αλλά αύριο μπορεί να καταφέρει να κάνει αυτό που φαίνεται στ' αλήθεια να θέλει: απλώς να εξηγεί γιατί ο τραμπουκισμός και η τρομοκρατία είναι απολύτως θεμιτά στα καθεστώτα που οι Γαβρόγλου αυτού του κόσμου ονειρεύονται να υπηρετήσουν. Και μπράβο του.  
Υ.Γ. Οι πιο επιμελείς αναγνώστες ενεδεχομένως να θυμούνται ότι αποκαλούσα τον Γαβρόγλου μπάρμπα Μυτούση και οι πιο παρατηρητικοί ότι εδώ δεν το κάνω. Είναι επειδή ούτε για πλάκα πια δεν μπορώ να παραλληλίσω μια φιγούρα που με έκανε να γελάω με έναν άνθρωπο που με τρομάζει με το σκοτάδι του.

Τετάρτη 6 Δεκεμβρίου 2017

Στ' άρματα, στ' άρματα! --- (Προσοχή στα καλσόν...)

Η Ευρωπαϊκή η Ένωση είναι μια δικτατορία. 
Πρέπει να είναι η πρώτη δικτατορία στην Ιστορία με εκλεγμένους από τον λαό ηγέτες, η πρώτη που επιτρέπει την αμφισβήτησή της, η πρώτη που επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση των πολιτών και των ιδεών τους και η πρώτη που προστατεύει ανθρώπινα δικαιώματα και μειονότητες, αλλά δεν παύει να είναι δικτατορία. 
Διαφορετικά, η Νάτασσα η Μποφίλιου λέει βλακείες και κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβαίνει. 
Κι αφού η Νατάσσα η Μποφίλιου δεν λέει βλακείες, οι άνθρωποι που επιθυμούν η χώρα τους να παραμείνει στην Ευρωπαϊκή την Ένωση είναι υποστηρικτές μιας δικτατορίας. Και οι άνθρωποι που βασανίζονται και σκυλοπνίγονται για να έρθουν να ζήσουν σ’ αυτήν τη δικτατορία, στην καλύτερη περίπτωση, ανόητοι.
Εκτός, φυσικά, αν η Νατάσσα η Μποφίλιου λέει βλακείες.
Πράγμα που δεν βρίσκω πολύ πιθανό. Γιατί, αν λέει βλακείες η Νατάσσα η Μποφίλιου, τότε λέει βλακείες και ο Νότης ο Σφακιανάκης του οποίου η άποψη για την Ευρωπαϊκή την Ένωση δεν είναι και πολύ διαφορετική. Είναι δυνατόν δυο τόσο πετυχημένοι καλλιτέχνες να λένε βλακείες;
Είναι δυνατόν να λέει βλακείες κάποιος που, αφού δηλώσει την πίστη του στις καλές προθέσεις του Αλέκση, δηλώνει και τροτσικιστής και ψηφοφόρος του σταλινικού ΚΚΕ; 
Κάποιοι ανόητοι, που αντιλαμβάνονται τους ανθρώπους ως μονοδιάστατες οντότητες, μπορεί να πουν «ναι», αλλά όλοι οι υπόλοιποι ξέρουμε πως οι άνθρωποι έχουν πολλές πλευρές και μπορούν να είναι ταυτόχρονα και Ολυμπιακοί και Παναθηναϊκοί. Να είναι και βίγκαν και κρεατοφάγοι. Να είναι και τα πιο γερά γρανάζια της καπιταλιστικής μηχανής που ονομάζεται σταρ σίστεμ και φανατικοί αντικαπιταλιστές.

Ή μήπως κανείς νομίζει ότι υπάρχει κάτι το ανήθικο σ’ όλο αυτό;

Γιατί, αν το νομίζει, τότε δεν έχει καταλάβει τίποτα από τα διδάγματα του σοφού Γιώργου Βουλγαράκη: Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό, είπε, και δεν μπορεί κοτζάμ υπουργός του Καραμανλή να έχει άδικο. Κι αφού είναι νόμιμο να κερδίζεις χρήματα χρησιμοποιώντας όλες τις δυνατότητες που σου παρέχει ο καπιταλισμός και η δικτατορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ταυτόχρονα να παριστάνεις τον εν αναμονή επαναστάτη, δεν μπορεί παρά να είναι και ηθικό.
Απόσπασμα από σχόλιο του Μάνου Βουλαρίνου στην AthensVoice.

Παρασκευή 1 Δεκεμβρίου 2017

Πολάκης και Καρανίκας, το πραγματικό πρόσωπο του Σύριζα.


Ασχολούνται οι περισσότεροι -όχι άδικα-, με τήν οικονομική κρίση, τα αδιέξοδα που δημιούργησε ο σύριζα σε αντίθεση με τίς εξαγγελίες του, την υψηλή φορολογία ή τους πλειστηριασμούς των ακινήτων.
Το φαινόμενο «Πολάκης» και «Καρανίκας», περνά σε τρίτη θέση ή αποτελεί απλά διασκεδαστικό θέμα εύκολης εκτόνωσης από την μιζέρια της καθημερινής ρουτίνας.
Όμως, εδώ είναι ο κίνδυνος.
Ο Καρανίκας στήν πραγματικότητα είναι ο πολυτιμότερος συνεργάτης του σύριζα. Καθόλου τυχαίο δέν είναι οτι κάθε φορά μετά από τίς ύβρεις επιπέδου πεζοδρομίου που εκφέρει, λαμβάνει συγχαρητήρια και αμέριστη στήριξη από τον αρχηγό του.
Όταν ο Μπαλτάς, λέει «η αριστεία είναι ρετσινιά», ο Γαβρόγλου, «η αριστεία καλλιεργεί τον εγωϊσμό», η προβολή του Καρανίκα εκπέμπει το μήνυμα: «Μήν σκάς για αριστεία... δές εμένα...»

Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε μία χώρα, είναι η νεολαία της να μένει αμόρφωτη, με την ευρεία έννοια του όρου. Είναι η αρχή της δημιουργίας του κοινωνικού περιθωρίου.

Ο ίδιος ο Τσίπρας είναι ένας εντελώς αμόρφωτος άνθρωπος. Γαλουχημένος αποκλειστικά με τα βιώματα μεσοαστού εργολάβου δημοσίων έργων.  Στήν ζωή του δέν προσπάθησε για τίποτα.  Τα μοναδικά προσόντα του, αυτά της ίντριγκας και της διαπλοκής -βασικό εργολαβικό χαρακτηριστικό- τον ανέδειξαν στην εξουσία του κόμματός του. Προφανώς δέν έχει ίχνος ιδεολογικής καθαρότητας. Με την ίδια ευκολία που δηλώνει κομμουνιστής δηλώνει και φιλελεύθερος, αρκεί αυτό να ωφελεί τον ίδιο. Αδίστακτος αμοραλιστής σε κάθε δευτερόλεπτο της σκέψης του.
Οι "Πολάκηδες" και οι "Καρανίκηδες", δίκην ηρακλειδών, φυλάσσουν τον αυτοκράτορα κηρύττοντας ταυτοχρόνως τις αξίες οι οποίες συντελούν στήν συντήρησή του αλλά παρέχοντάς του την ευχέρεια να τίς αποκηρύξει σε όποια στιγμή κρίνει οτι αυτό τον εξυπηρετεί.

Κάτι τέτοιους είχε στο νού του ο αείμνηστος Λεωνίδας Κύρκος όταν έλεγε «ευτυχώς που χάσαμε...»