Αντιστοιχίες

Φυσικά υπάρχει μια προβληματική σχέση ενός μέρους της Αριστεράς με τη βία.
Δεν έχει ξεκαθαρίσει τα όρια της «επαναστατικής βίας».
Δεν μας έχει πει αν η «δυναμική αντίδραση στο σύστημα» περιλαμβάνει το σπάσιμο μιας τζαμαρίας, ή την πυρπόληση μιας βιβλιοθήκης.

Δεν κάνει εμφανές πού σταματά η ωμή βία και πού αρχίζει η επανάσταση, με αποτέλεσμα να έχουμε ένα εννοιολογικό χυλό όπου οι «μπαχαλάκηδες» ταυτίζονται με τους Ζαπατίστας, οι τρομοκράτες με τους απελπισμένους, η «17 Νοέμβρη» με τους αντιστασιακούς της χούντας, η επίθεση σε ένα υποκατάστημα τραπέζης με την επίθεση στα Χειμερινά Ανάκτορα και ο αδικοχαμένος δεκαπεντάχρονος με τον Παπαφλέσσα!

Υπάρχει, ταυτόχρονα μια μεταμοντέρνα ρητορεία που βάφτισε «τρομοκρατία» τις επιχειρήσεις εξάρθρωσης της τρομοκρατίας, «χαφιεδισμό» την ενημέρωση των διωκτικών αρχών για έκνομες πράξεις και παράνομους, «δικτατορία» την αστική δημοκρατία, «λαϊκή δημοκρατία» την κομμουνιστική δικτατορία, «δουλεία» την εργασία, «εξαθλίωση» την ανεργία, και «τανκς των φτωχών» την ισλαμική τρομοκρατία.

Με δεδομένη την εννοιολογική θολούρα, η αιτιολόγηση κοινωνικών καταστάσεων εύκολα γίνεται δικαιολόγηση έκνομων μέχρι αιματηρών αντιδράσεων, και η εξήγηση κάποιων πράξεων γλιστρά ακόμη πιο εύκολα σε αθώωση των δραστών.

Αν προσθέσουμε σ’ αυτή τη θολούρα και το διαχρονικό, διαπαραταξιακό και διαταξικό νεοελληνικό απόφθεγμα «ε, τι να κάνουν τα παιδιά...» τότε κάθε πράξη είναι εκ προοιμίου δικαιολογημένη και κάθε δράστης εκ προοιμίου αθώος.

Προσοχή: Το «ε, τι να κάνουν τα παιδιά...» δεν αφορά μόνο τα παιδιά που είναι στους δρόμους. Αφορά πια το σύνολο των δρώντων στην ελληνική κοινωνία: αφορά τα «παιδιά της αστυνομίας» που παραβαίνουν τους νόμους και τραβούν πιστόλι χωρίς τον φόβο της τιμωρίας, αφορά μέχρι τους ταξιτζήδες (οι οποίοι «ε, τι να κάνουν τα παιδιά. Αν δεν παραβούν λίγο τον ΚΟΚ, πώς θα βγάλουν μεροκάματο;»), αφορά μέχρι και τους βουλευτές οι οποίοι παραβιάζουν τους νόμους εντός του κοινοβουλίου που ψηφίστηκαν (ε, τι να κάνουν τα παιδιά της εξεταστικής επιτροπής; Αν δεν δουν το παρανόμως αποκτηθέν DVD πώς θα φτάσουν στην αλήθεια;).

( αποτελεί απόσπασπα άρθρου ).

Σκέψεις της ημέρας...

Το κράτος, παραλυμένο και απολογούμενο, έκανε στην άκρη.
Πρώτα δεν προστάτεψε ένα παιδί από τη σφαίρα αστυνομικού, μετά δεν προστάτεψε τις περιουσίες των πολιτών.
Ετσι εξευτελίστηκε δις.

Βλέπουν οι πολίτες.
Στη δημοκρατία υπάρχει μια σιωπηλή συμφωνία ότι το θηρίο –το εκλογικό σώμα– ανέχεται τις αδυναμίες των κυβερνώντων έως ότου τους κρίνει πάλι στις εκλογές.
Αρκεί οι κυβερνήτες να τηρούν τουλάχιστον τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις τους.
Το περασμένο Σάββατο, αυτή η συμφωνία διαταράχθηκε.

Ναι, κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ. Ιδίως οι εμφύλιοι

" Σαν αρχαία τραγωδία "

Κάποτε θα ερχόταν το αποτρόπαιο και το τραγικό. Ολοι το περιμέναμε ότι θα ερχόταν με ακρίβεια φυσικού φαινομένου. Μερικοί έλεγαν «ένας νεκρός θα τα αλλάξει όλα». Δεν περιμέναμε όμως ο νεκρός να είναι παιδί δεκαπέντε ετών, που δεν πρόλαβε να χάσει την αθωότητά του.
Ηρθε, και ήταν παιδί δεκαπέντε ετών! Και επειδή ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα έρθει και δεν κάναμε απολύτως τίποτα για να μην έρθει, μου φαίνονται ανώφελες και υποκριτικές όλες οι εκ των υστέρων αντιδράσεις. Μερικές και εκ του πονηρού. Ανώφελη και υποκριτική η περίπου λυγμική απολογία του αρμόδιου υπουργού Εσωτερικών και η καταφανώς εικονική παραίτηση του ιδίου και του υφυπουργού, του πολιτικού υπευθύνου της αστυνομίας. Υποκριτικές και οι δηλώσεις για την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Υποκριτικές και οι δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών, μερικές κινούνταν στα όρια της γραφικής και ανεύθυνης αμετροέπειας.
Θα πω όμως και τούτο. Ακόμα και η γνήσια και αυθόρμητη αγανάκτηση των πολιτών, αυτή που ξέσπασε τόσο βίαια ανάμεσα σε αποπνικτικά δακρυγόνα, σε τυφλούς εμπρησμούς και στον πάταγο από τη θραύση των υαλοπινάκων (επειδή η σκέψη είναι ανεξέλεγκτα συνειρμική, αναβίωσαν εικόνες από τη χιτλερική «Νύχτα των Κρυστάλλων»), ακόμα και αυτή η αγανάκτηση, που από πολλούς παραποτάμους διογκώθηκε στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, μου φαίνεται κι αυτή ανώφελη και υποκριτική. Κοινωνία είμαστε και δεν κάναμε τίποτα για να μην έρθει το κακό. Εγκλωβισμένοι στην εύκολη και αμέριμνη ή στη δύσκολη και αγχώδη καθημερινότητα, αφήναμε να διαμορφώνοναι καταστάσεις που ωθούσαν αναπότρεπτα θύτη και θύμα στη μοιραία συνάντηση, γωνία της οδού Μεσολογγίου.
Οχι μόνο η σημερινή κυβέρνηση, αλλά όλες των τελευταίων δεκαετιών έπλασαν το παραμύθι του «αναρχοαυτόνομου χώρου», των «αντιεξουσιαστών» και των «κουκουλοφόρων». Μερικοί προσπάθησαν και προσπαθούν να του δώσουν και πολιτική υπόσταση. Διαμόρφωσαν ένα «γκέτο» στην κοινωνία και ένα «γκέτο» στην πόλη, τα Εξάρχεια. Δεν είμαι βέβαιος για τους επιδιωκόμενους σκοπούς. Είναι όμως βέβαιο το αποτέλεσμα. Εκτονώνουν την κοινωνική διαμαρτυρία σε τυφλές και προκλητικές καταστροφές και ταυτόχρονα τη διαβάλλουν και την περιχαρακώνουν στο περιθώριο.
Και αφού έπλασαν αυτό το παραμύθι και διαμόρφωσαν αυτό το κοινωνικό και... πολεοδομικό «γκέτο», ανέθεσαν στην αστυνομία την πολιτική διαχείριση. Το ίδιο έκαναν και σε άλλες περιπτώσεις. Δεν είχαν ποτέ πολιτική για τους μετανάστες και ανέθεσαν στην αστυνομία να τη διαμορφώσει και να την εφαρμόσει, με τα δικά της γνωστά κριτήρια και τα γνωστότερα μέσα. Δεν είχαν καμιά πολιτική για τα ναρκωτικά (δύσκολο και περίπλοκο πρόβλημα) και την ανέθεσαν στην αστυνομία, στους δικαστές και στις φυλακές. Ετσι καλλιεργήθηκαν η αντιπαλότητα και το μίσος ανάμεσα στην αστυνομία και στα διάφορα «γκέτο»: των κουκουλοφόρων, των μεταναστών, των τοξικομανών, των καταληψιών, των οικολόγων ακτιβιστών και πλήθος άλλων κοινωνικών μορφωμάτων που είναι φυσικό να διαμορφώνονται σε χαώδεις πόλεις και σε ασταθείς κοινωνίες.
Και το πιο σημαντικό. Καμιά κυβέρνηση δεν θέλησε ή δεν τόλμησε να διαμορφώσει συνολική πολιτική για την ασφάλεια των πολιτών και για την προστασία των δραστηριοτήτων και των περιουσιών. Και ακόμα για την προστασία της δημόσιας περιουσίας, από τις αρπαγές του Βατοπεδίου ώς τις καταστροφές και τις λεηλασίες από ποικιλώνυμους καταληψίες.
Η ασφάλεια των πολιτών και η προστασία της περιουσίας και των δραστηριοτήτων όχι μόνο δεν παραβιάζουν τα πολιτικά και ατομικά δικαιώματα, αλλά αντιθέτως τα εμπλουτίζουν με συγκεκριμένο κοινωνικό περιεχόμενο. Ολα τα άλλα είναι ύποπτο κομματικό λαθρεμπόριο των πολιτικών και ατομικών δικαιωμάτων.
Δεν θα πω τίποτα για τον θύτη.
Σε αυτές τις προκατασκευασμένες συγκρουσιακές καταστάσεις, θύτης και θύμα είναι τυχαία πρόσωπα, όπως στις αρχαίες τραγωδίες...

( Aντώνης Kαρκαγιάννης ).

( οι υπογραμμίσεις δικές μου ... )

Χωρίς ελπίδα ...

... "Ισως μέσα από αυτή την απελπισία και αφού περάσουμε και μία δύο ακόμη αδιέξοδες κυβερνήσεις να βρούμε τον μοντέρνο Ελευθέριο Βενιζέλο ή τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που επειγόντως χρειαζόμαστε. Εναν ηγέτη, δηλαδή, που θα δαμάσει τον λαϊκισμό, θα επανιδρύσει κανονικά το πτωχευμένο ελληνικό κράτος και θα εμπνεύσει. Δεν τον βλέπω στον ορίζοντα, αλλά επειδή η ιστορία απεχθάνεται το κενό ίσως να χρειάζονταν το σοκ και η κρίση αυτών των ημερών για να αρχίσουμε τουλάχιστον να συνειδητοποιούμε πως το μεταπολιτευτικό κράτος και το πολιτικό προσωπικό έχουν χρεοκοπήσει, από κάθε άποψη."

( από σχόλιο του Αλ. Παπαχελά ).

( οι υπογραμμίσεις, δικές μου ).

για τα "ΜΜΕ" ...

από τον Ηλία Μακρή......πρός κάθε αποδέκτη.

Το Πολυτεχνείο Ζεί ?

« ΟΔΟΣ ΗΡΩΩΝ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 2008 »

Όταν ρώτησαν τον Τσού-Εν-Λάϊ την γνώμη του για το πώς επηρέασε τον κόσμο η γαλλική επανάσταση, απήντησε οτι είναι πολύ νωρίς για να μπορούμε να εκτιμήσουμε τις επιπτώσεις.

Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου δεν είναι βέβαια του βεληνεκούς της γαλλικής επανάστασης, κι’ έτσι μετά από 35 χρόνια μπορούμε να τολμήσουμε κάποιες σκέψεις, χωρίς να στεναχωρήσουμε ιδιαίτερα τον κινέζο ηγέτη.

Τα γεγονότα είναι γνωστά, ίσως περισσότερο κι’ απ’ όσο χρειάζεται.

Πιστεύω πως το μόνο που αξίζει να αναλογισθούμε σήμερα είναι, πώς, τα γεγονότα αυτά
( η περίοδος αυτή γενικότερα ), συνέβαλε στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και των συμπεριφορών της «γενιάς του Πολυτεχνείου», όπως ονομάσθηκε.

Οι γενιές που έζησαν πολέμους, πείνες, φτώχειες διαμόρφωσαν χαρακτήρες με πολύ συγκεκριμένες συμπεριφορές.
Οι άνθρωποι αυτοί -οι πατεράδες μας δηλαδή- πίστεψαν στην Ειρήνη και ποτέ δεν πέταξαν στα σκουπίδια μια φέτα ψωμί.

Οι συνθήκες έλλειψης δημοκρατίας, αστυνομικού κράτους, διώξεων που βίωσε η «γενιά του Πολυτεχνείου» θα περίμενε κανείς πως θα ήταν καταλυτικές για τη διαμόρφωση συνειδήσεων με υψηλό βαθμό σεβασμού στη Δημοκρατία ( στα ουσιώδη που αυτή αναφέρεται ), στην ελεύθερη διάδοση των ιδεών, στην αλληλεγγύη, στην αξιοκρατία, στην ανοχή στο διαφορετικό.

Εδώ και αρκετά χρόνια « ο αγώνας δικαιώθηκε » όταν με εφαλτήριο κυρίως το συνδικαλισμό ( συνδικαλιστές – εργατοπατέρες ), η «γενιά του Πολυτεχνείου» ανήλθε στην εξουσία, σε κάθε μορφής εξουσία.

Οι αξίες από τις οποίες εμφορείται είναι ορατές δια γυμνού οφθαλμού:
«δημοκρατία» όπου και όταν μας βολεύει, πανεπιστήμιο με δυναμική επιβολή της μειοψηφίας και ταυτόχρονη απαγόρευση της διάδοσης των ιδεών, η απόλυτη και πλήρης διαπλοκή με κάθε εξουσία για να «βολευτεί», και στην εργασία «ο θάνατός σου – η ζωή μου».
Ας μή μιλήσουμε για αξιοκρατία – οι φελλοί και τα σκατά επιπλέουν.

Το θέαμα του προσκυνήματος κάθε χρόνο στο Πολυτεχνείο είναι από αποκρουστικό μέχρι αηδιαστικό.

Ιδίως όταν παρακολουθείς ποιοί πάνε...

Με αποτροπιασμό βλέπω το πλήθος των οδών και πλατειών «Ηρώων Πολυτεχνείου» που έχουν κατακλύσει τη χώρα.

Η αιδώς πέθανε στη χώρα που γεννήθηκε !

Το μεγαλείο της υποκρισίας.

Ή, η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο !

Είναι σκέψεις πικρές έως βασανιστικές.

Μπορεί, η συμπεριφορά της γενιάς μας να οφείλεται σε άλλους παράγοντες άσχετους με τα γεγονότα του 1973 και πιθανότατα έτσι είναι.

Αλλά τότε, αυτό σημαίνει πως τα γεγονότα εκείνης της εποχής δεν είχαν ούτε το βάθος ούτε την ένταση ώστε να διαμορφώσουν χαρακτήρες.

Τα πάντα έμειναν στην επιφάνεια.

Τα κόματα έκαμαν καλά τη δουλειά τους.

Αλήθεια, πώς θα ήταν η ζωή μας χωρίς τα κόματα ;

"Σοσιαλισμός των Καπιταλιστών !..."

Πρόεδρε Μπούς, προχώρα στο δρόμο που χάραξε ο "Αντρέας" !
Βάλε τους αμερικάνους ν' αγοράσουνε όσες επιχειρήσεις πάνε φούντο....